Rzutówka: Celtics oszaleli, godząc się na fatalny transfer. Lakers wydali wszystko, ale czy są lepsi?

Co tu się…

Od tygodni słyszeliśmy, że Boston Celtics handluje Jaylenem Brownem, ale że byli aż tak zdesperowani, żeby zgodzić się na wymianę z Philadelphią 76ers, w której przejmują fatalny kontrakt spranego Paula George’a i dostają mniej w draftowych assetach niż LA Clippers za ostatni rok kontraktu 35-letniego Kawhia Leonarda? Brad Stevens zwariował. Albo czegoś nie wiemy, o tym jak toksyczny jest Jaylen. Inaczej nie da się tego wytłumaczyć. Ten transfer kompletnie nie ma sensu.

Może po tych wszystkich plotkach transferowych nie było już drogi powrotu do normalnych relacji klubu z Brownem, ale lepiej byłoby przynajmniej spróbować je naprawić niż oddawać go za taką cenę. Tym bardziej, że sam podobno Jaylen nie domagał się wymiany. Choć na pewno był niezadowolony i chętny na przeprowadzkę. Ale wygląda na to, że przede wszystkim Celtics chcieli się go pozbyć. A skoro byli tak zdeterminowani, trzeba było agresywniej pójść po Giannisa Antetokounmpo, dołożyć assetów, przekonać Milwaukee Bucks i zapewnić sobie upgrade. Zamiast tego robią duży krok w tył. Oczywiście, dopiero co mieli świetny sezon mimo nieobecności Jaysona Tatuma, więc teraz Joe Mazzulla może znaleźć sposób na wygrywanie bez Browna. Ale nie da się ukryć, że sufit Celtics właśnie bardzo mocno się obniżył, zabierając im jakiekolwiek marzenia o mistrzostwie.

Nie mogę uwierzyć, że Celtics byli aż tak zdesperowani.

Rozumiem za to desperację Los Angeles Lakers, którzy uznali, że za wszelką cenę muszą zdobyć jak najlepszego środkowego dla Luki Doncica. Mnóstwo poświęcili, żeby to osiągnąć i pewnie przesadzili – oddali więcej assetów draftowych niż Sixers zapłacili za pozyskanie gracza z drugiej All-NBA – ale przynajmniej jest nadzieja na upside. To może się opłacić, bo dostali młodego gracza i dokładnie takiego, jakiego potrzebowali.

1) Jaylen Brown ma za sobą najlepszy sezon kariery, w którym poprowadził drużynę do dużo lepszego wyniku niż ktokolwiek przypuszczał, ale nie jest ulubieńcem analityki i najwyraźniej nie ma zbyt wielu fanów wśród managerów w lidze. Ma trudny charakter, mówi co myśli i sam siebie bardzo wysoko ceni. To jednak nadal nie tłumaczy tego, co właśnie się wydarzyło. Tej jego szokująco niskiej wartości transferowej.

Coś ewidentnie nie pykło, bo przecież mówimy o two-way zawodniku, który dopiero co był czwartym strzelcem ligi, ma mnóstwo playoffowego doświadczenia i w dorobku nagrodę MVP Finałów. Można go nie lubić, można narzekać na jego efektywność czy straty, ale wielokrotnie potwierdził już, że jest prawdziwym gwiazdorem i zawodnikiem wygrywającym.

Jego kontrakt też nie wydaje się aż tak bardzo odstraszający. $183mln za trzy kolejne lata to mnóstwo pieniędzy, ale ma za sobą All-NBA sezon i regularnie jest dostępny. Od pięciu sezonów za każdym razem rozegrał ponad 60 meczów. Paul George przez ostatnie dwa łącznie uzbierał tylko 73 występy, a w następnych dwóch latach zarobi niewiele mniej ($110mln/2) od Browna, od którego jest też sześć lat starszy. 30-letni Brown jest w primie, podczas gdy PG zjechał ze swojej górki i jest już co najwyżej bardzo dobrym zadaniowcem.

2) Jest między nimi ogromna przepaść, której nie rekompensują te dwa picki w pierwszej rundzie i dwa w drugiej.

George to jeden z najgorszych kontraktów w lidze. Wydawało się, że Sixers nie będą w stanie go przesunąć, ponieważ cena za taką transakcję będzie zbyt wysoka. Wydawało się, że jeden pierwszorundowy pick może nie wystarczyć. Ale NBA lubi zaskakiwać. Okazało się, że wystarczyły dwa, żeby nie tylko pozbyć się PG, ale równocześnie przejąć jednego z najlepszych zawodników poprzedniego sezonu.

3) Brad Stevens nie tylko został wybrany najlepszym GMem tego roku, ale przez lata zapracował już sobie na miano jednego z najlepszych managerów. Zawsze wykonywał bardzo rozsądne ruchy. Tym bardziej dziwi, że mógł zdecydować się na taki głupi trade. Paniczny ruch, jakby musiał się jak najszybciej pozbyć się Browna. Musiało być tu coś więcej, czego teraz jeszcze nie wiemy, prawda? Inaczej nie można tego wytłumaczyć. Zwłaszcza, że to chodzi o Stevensa i organizację, która przez lata była świetnie zarządzana. Chyba, że to drugie się zmienia wraz z pojawieniem się nowego właściciela. Odkąd Bill Chisholm przejął klub trwa systematyczna rozbiórka mistrzowskiego składu. Teraz rozbili duet, na którym opierał się najlepszy zespół z 2024 roku.

Niesamowity jest również ten piwot, jaki wykonali Celtics, którzy jeszcze przed chwilą próbowali się wzmocnić walcząc o Giannisa, a teraz osłabiają skład, biorąc starzejącego się George’a. I to mimo że ani nie dostali za to jakiegoś super atrakcyjnego pakietu picków, który dałby im ogromne możliwości do dalszego handlowania, ani nawet nie zyskali elastyczności finansowej. Po prostu się osłabili, wypisując się z grona kontenderów i to w momencie, w którym powinni starać się jak najlepiej wykorzystać najbliższe sezony 28-letniego Jaysona Tatuma.

4) Jeszcze kilka godzin przed tym transferem Celtics podpisali Mitchella Robinsona. I to był bardzo dobry ruch. Dodali sprawdzonego środkowego, które potrzebowali, przy okazji zabierając mistrzom ich kluczowego rezerwowego. Osłabili swoich rywali, wzmocnili się pod koszem, a zaraz potem innemu rywalowi z dywizji (i to temu, który wyrzucił ich z playoffów) oddali Browna.

5) Nowy prezydent Sixers Mike Gansey rozpoczyna swoje rządy od mocnego uderzenia. Miał być skazany na zespół z Joelem Embiidem i Paulem Georgem, a tymczasem znalazł sposób, żeby sięgnąć po lepszego, zdrowszego i młodszego skrzydłowego.

Oczywiście teraz pozostaje pytanie, jak Brown się tutaj wkomponuje. Podobała mu się rola lidera i były plotki, że tak dobrze czuł się jako pierwszoplanowa postać, że chciałby mieć swoją drużynę. W Philly tymczasem będzie raczej dopiero trzecią opcją, gdy zdrowy będzie Embiid. Embiid, którego głośno krytykował za flopowanie zaraz po sezonie. Zobaczymy, jak te charaktery zgrają się w szatni. Na boisku także Brown będzie musiał dostosować się do zupełnie nowych warunków, bo przecież nigdy nie miał obok siebie dominującego centra, a od czasu Kyrie’ego Irvinga nie grał trzymającym piłkę rozgrywającym. A też nie dysponuje tak dobrym rzutem za trzy jak PG.

Ale jeszcze bardziej Brown powinien być zmotywowany, żeby udowodnić wszystkim, jak bardzo nie doceniają jego wartości. A może też bardzo dobrze się tutaj wkomponować, uzupełniając swoich kolegów, bo jest rola do przejęcia na skrzydle. Będzie także potrzeba przejmowania większej roli pod nieobecność Embiida. Trudno stawiać na zdrowie Joela, ale teraz Sixers mają znacznie pewniejszy trzon z Maxeyem, Edgecombe’m i Brownem. Były poważne obawy, że będą musieli poczekać aż zejdą wielkie kontrakty starzejących się gwiazdorów, a tymczasem już teraz mają duże wsparcie dla swojego ekscytującego duetu guardów.

6) Sixers od 25 lat nie dojechali do finałów konferencji. Jaylen Brown grał w nich sześć razy.

7) Joel Embiid, Tyrese Maxey i Paul George przez dwa lata rozegrali tylko 36 meczów sezonu zasadniczego. Wygrali połowę z nich.

8) Innego typu szaleństwo mamy w przypadku Los Angeles Lakers. Szaleństwo wydatków.

Dwa pierwszorundowe picki i dwa pierwszorundowe swapy. Pozyskanie Browna było tańsze. A Lakers zapłacili tyle tylko po to, żeby Utah Jazz nie wyrównywali podpisanego przez nich kontraktu z Walkerem Kesslerem. Kontraktu wartego aż $130mln za cztery lata. Jazz nie chcieli mu tyle zapłacić.

Lakers bardzo, wręcz desperacko potrzebowali klasowego centra i znajdowali się pod dużą presją, żeby kogoś takiego zdobyć. Luka Doncić od nich tego oczekiwał. Kessler jest jednym z najlepszych, jakich mogli pozyskać. Dopiero skończy 25 lat, świetnie kończy przy obręczy (w karierze średnio dwa wsady na mecz), bardzo dobrze zbiera i już jest jednym z najlepszych rim-protectorów w lidze. Lakers uznali, że jest wręcz perfekcyjnym partnerem dla Doncica i Austina Reavesa, dlatego poszli all-in, żeby go zdobyć. I zapłacili za to kolosalną cenę. Nie tylko wielkie pieniądze w umowie, ale przede wszystkim poświęcili swoje draftowe assety, żeby wyjąć go z Salt Lake City. Oddali wszystko co mieli, pozbawiając się pola manewru na przyszłość.

Bardzo wierzą w Kesslera i jego dopasowanie, ale też mocno ryzykują, stawiając wszystko na tę kartę. Tym bardziej, że mówimy o zawodniku, który dopiero co stracił cały sezon lecząc kontuzję, nie ma jeszcze żadnego doświadczenia w wygrywającej koszykówce w NBA i ma dość ograniczony ofensywny arsenał (dodanie rzutu za trzy jest bardzo obiecujące, ale to na razie była malutka próbka). Jest oczywiście duży potencjał dalszego rozwoju, ale teraz już Lakers nie mają marginesu błędu – to musi się udać. Kessler musi wypalić. Podania Luki bardzo ułatwią mu zadanie, ale równocześnie będzie musiał zmagać się z ogromną presją oczekiwań i to w blasku reflektorów Los Angeles.

9) Wcześniej Kessler odrzucił propozycję Jazz pięcioletniej umowy za $140mln. Wiedział, że Lakers są bardzo zainteresowani i opłaciło się na nich poczekać.

10) Rob Pelinka załatwił sprawę nowego środkowego, a potem od razu wydał resztę swojego cap space’u:

Quentin Grimes: $60mln/4, opcja gracza
Sandro Mamukelashvili: $52mln/4, opcja gracza
Collin Sexton: $19mln/2, opcja gracza

Tutaj także Lakers zaszaleli i przyłączam się do tej powszechnej krytyki. Bo podczas gdy w przypadku Kesslera można tłumaczyć to idealnym dopasowaniem, już w odniesieniu do pozostałych zawodników to dopasowanie nie wygląda aż tak dobrze, a kontrakty są bardzo wysokie. Wzmocnili się pod koszem, ale równocześnie pozbawili się skrzydłowych. Mieli szukać przede wszystkim wsparcia w obronie, ale poza Kesslerem, wygląda to bardziej jak stawianie na ofensywę.

Cała ta trójka to dobrzy i nadal młodzi zawodnicy (najstarszy Sexton skończy 28 lat w tym roku), ale po co im tylu guardów, gdy Reavesowi już wcześniej zapłacili maxa, a w składzie brakuje wingmenów? Grimes jest dobrym two-way zadaniowcem, ale w obronie nie zapewni takiej wartości jak Marcus Smart. Sexton trafia 39% za trzy w karierze, ale będzie mu brakować centymetrów, żeby zapewniać spacing wokół duetu Doncić-Reaves. Mamu miał przełomowy sezon w Toronto, ale to był dopiero jego pierwszy sezon w stałej rotacji. Poza tym, najlepiej funkcjonuje jako center, a teraz mówi się, że Lakers planują ustawiać go jako silnego skrzydłowego. Nie będą mieli wyjścia z tak skonstruowanym składem. Nie zapominajmy, że jest jeszcze Deandre Ayton, który będzie teraz zmiennikiem Kesslera.

Wraz z odejściem LeBrona Jamesa i Rui’ego Hachimury stracili swoich skrzydłowych. Stracili centymetry i fizyczność na obwodzie, a przecież dopiero co tak ważną rolę w drodze do mistrzostwa odegrali skrzydłowi Knicks.

11) Czy teraz Lakers stali się dużo lepszym zespołem niż byli w poprzednim sezonie?

Można mieć wątpliwości, a przecież po wydaniu takiej góry pieniędzy upgrade powinien być oczywisty. Zdecydowanie poprawili się na pozycji środkowego, nadal jednak mają mocno dziurawy skład.

Może trzeba było zatrzymać tańszych Smarta i Kennarda (obaj podsiali umowy $13mln/2), zachowując sobie pole manewru? Zatrzymać wyższego 3-and-D Hachimurę zamiast płacić Grimesowi? Nie byłoby to oczywiście tak efektowne, ale teraz pozbawili się jakiejkolwiek elastyczności. Bo nie dość, że oddali wszystkie swoje assety, które przydałyby się do handlowania po skrzydłowych, to też wpakowali się w długie kontrakty. W obecnych realiach cztery lata na zadaniowca to dużo, a oni jeszcze oddali im opcję gracza. Jedynym uzasadnieniem takiej konstytucji umowy jest korzystniejsza, niższa pensja. Ale tego Lakers też nie zyskali.

Pelinka miał mnóstwo pieniędzy do dyspozycji, ale nie wycisnął z tego najlepszej wartości, ani w graczach, ani w kontraktach.

12) Gracze Lakers mierzący 200-206cm: Doncić, Mamukelashvili, Jake LaRavia, Jarred Vanderbilt i Adou Thiero

13) Mamu jest jednym z największych zwycięzców offseason. Rok temu podpisał z Raptors dwuletni kontrakt za $5.2mln. Teraz zrezygnował z opcji na drugi rok i odebrał umowę za $52mln. Podobno chciał zostać w Toronto, ale jak zobaczył ofertę Lakers, nie miał się nad czym zastanawiać. Oby nie okazał się nowym Timofeyem Mozgovem, który pamiętnie otworzył finansowe szaleństwo wakacji 2016, biorąc wysoki kontrakt od Lakers.

14) Szkoda, że nie mieliśmy okazji zobaczyć w akcji duetu Kesslera z Jarenem Jacksonem Jr. Powinni dobrze do siebie pasować. Intrygujący był też pomysł tego wysokiego frontcourtu z Laurim Markkanenem na trójce.

Utah Jazz długo upierali się, że chcą zatrzymać swojego środkowego, ale ostatecznie Danny Ainge i jego syn nie mogli przejść obojętnie obok takiego pakietu picków. Nie mogli przepuścić takiej okazji. Tym bardziej, że nie byli przekonani do płacenia Kesslerowi aż tak dużych pieniędzy. W efekcie, osłabili się na centrze, gdzie mają teraz tylko Jusufa Nurkica i Jaxona Hayesa. Ale zyskali niezwykle atrakcyjny pakiet picków, który pomoże im szukać następnych ruchów. A mają przecież młody zespół, który dopiero się tworzy, więc w ich sytuacji lepiej mieć taką elastyczność niż kolejny ogromny kontrakt.

Jednorazowe wsparcie (Przelewy24):
15zł   |   30zł   |   75zł   |   250zł