
Fabryka Gwiazd IV
Pora na kolejny, ostatni już rozdział historii Golden State Warriors. Bierzemy pod lupę ich najsłynniejszy sukces z poprzedniej dekady, a także następujący po nim upadek, który dał klubowi szansę na pozyskanie Stephena Curry’ego.
Poprzednie części tekstu znajdziesz w poniższych linkach:
Nie ma się co oszukiwać. Fenomen Golden State Warriors z playoffs ’07 nie byłby możliwy, gdyby nie Baron Davis. To on był głównym autorem tamtego sukcesu i najstarsi kibice z Bay Area już zawsze będą o tym pamiętali.
To była niezapomniana wiosna. Dla samego Davisa również było to niebywałe doświadczenie. Wówczas wydawało się, że jest to punkt zwrotny w jego karierze.
Niestety liczne kontuzje, a co za tym idzie niewykorzystany potencjał, błędne decyzje (pochopne odejście do Clippers o czym szerzej za chwilę), sprawiły że dziś postrzegamy tę jedną, sensacyjnie skądinąd wygraną, serię w playoffs jako właściwie największe osiągnięcie Davisa. Nikt, a już na pewno nie on sam, nie myślał wtedy, że na tym się skończy. To miał być przecież dopiero początek dla 27-letniego wówczas rozgrywającego.
Baron Walter Louis Davis wchodził do ligi jako jej przyszła potencjalna supergwiazda. Głównym znakiem zapytania było jednak jego zdrowie.
Jeszcze w pierwszym roku gry na uczelni – słynnej UCLA Davis zerwał więzadło ACL w kolanie. Ta paskudna kontuzja mogła odstraszać skautów z NBA, chociaż Baron wrócił do pełni sił już w kolejnym sezonie i postanowił zgłosić się do draftu. W mocno obsadzonej klasie z 1999 r. trafił do NBA jako trzeci z kolei do Charlotte Hornets. Ciężko było nie zachwycać się jego talentem.
Adaptacja w świecie zawodowców zajęła mu trochę czasu. W końcu, być może trochę na skutek tragicznego wypadku Bobby’ego Phillsa po którym Hornets nie mogli się otrząsnąć, trener Paul Silas awansował Davisa do pierwszej piątki, gdzie miał grać obok Davida Wesleya. Gra dwoma niskimi obrońcami okazała się początkowo strzałem w dziesiątkę. Baron nie był już tylko kojarzony z licznymi efektownymi akcjami w cotygodniowych przeglądach tygodnia. Pojawienie się w składzie na All-Star Game było kwestią czasu.
Sytuacja w Charlotte nie była jednak pewna. W 2002 r. Hornets zostali przeniesieni do Nowego Orleanu. W dodatku zmienili konferencję ze Wschodniej na Zachodnią, w której konkurencja była znacznie większa. Trudno było się tam przebić.
W połowie poprzedniej dekady nastroje w Nowym Orleanie były niewątpliwie jeszcze gorsze niż Bay Area. Panował totalny bajzel. Co gorsza, wszystko posypało w ciągu jednego roku. Jeszcze w sezonie 2003/04 Hornets mieli remisowy bilans i toczyli zażarte boje w playoffs z Miami Heat. Odpadli w pierwszej rundzie m.in. dlatego, że Dwyane Wade właśnie na nich postanowił testować swój heroizm w decydujących momentach. To właśnie wtedy rodził się „Flash”.
https://www.youtube.com/watch?v=sb9QVXOvbZw
Kto by pamiętał, że wtedy, w 2004 r., Hornets mieli w składzie dwóch All-Stars i że jeden z nich był nawet pierwszym strzelcem Wschodu z 19 punktami i 8 zbiórkami. Kto w ogóle pamięta dziś Jamaala Magloire’a?
Hornets kojarzyli się wszystkim przede wszystkim z Baronem Davisem. Był niezwykle widowiskowy i o ile tylko zdrowie dopisywało, bez wątpienia należał do ligowej czołówki na swojej pozycji.
Tytanem zdrowia Diddy nigdy jednak nie był. W dodatku życie rozgrywającego u trenera Byrona Scotta (przybył do Nowego Orleanu krótko po rozstaniu z New Jersey, gdzie miał napięte relacje z Jasonem Kiddem) nie należało do łatwych. Tamten sezon był fatalny, ostatecznie Hornets wygrali w nim zaledwie 18 meczów. Nic dziwnego, że jeszcze w trakcie rozgrywek postanowiono przebudować skład. Kluczową decyzję kadrową podjęto 24 lutego 2005 r.
Baron Davis trafił do Oakland w wydaje się w dość okazyjnej cenie. Warriors musieli oddać za niego tylko Craiga „Speedy’ego” Claxtona i Dale’a Davisa. Jak za dotknięciem różdżki Warriors właściwie z miejsca stali się największą sensacją w drugiej połowie sezonu 2004/05. Jak na złość ich mecze były niezwykle trudno dostępne w ówczesnych metodach oglądania NBA przy pomocy internetu, a przecież każdy chciał zobaczyć jak to się stało, że Baron i spółka wygrywają na przełomie marca i kwietnia osiem meczów z rzędu (i to z mocnymi ekipami, m.in. dwa razy z Phoenix Suns i Houston Rockets) i przegrywają z potężnymi San Antonio Spurs dopiero po 2 dogrywkach.
Był to jednak dopiero przedsmak tego, co miało nastąpić w kolejnych latach.
Warto dodać, że pozyskanie Davisa było jedną z pierwszych poważnych decyzji Chrisa Mullina, który niespełna rok przed transferem z Hornets rozpoczął swoją kampanię jako wiceprezydent i generalny menadżer klubu. Był to strzał w dziesiątkę, choć haczykiem były regularne problemy Barona z kolanami. Opuszczał sporo meczów również po przeprowadzce do Kalifornii.
Z czasem „Mully” dokonywał kolejnych istotnych ruchów zza biurka. Po dwunastym sezonie z rzędu Warriors bez awansu do playoffs postanowił pożegnać trenera Mike’a Montgomery’ego, a w jego miejsce wprowadził swojego dawnego znajomego Dona Nelsona.
Był to dość nieoczekiwany powrót na stare śmieci. „Nellie”po latach sukcesów z Mavericks rozstał się z klubem z Teksasu jeszcze w 2005 r. W połowie tamtego sezonu zrezygnował z funkcji prowadzenia zespołu i skupił się na swoich obowiązkach generalnego menadżera. Swoim następcą w roli trenera mianował wówczas Avery’ego Johnsona – dawnego podopiecznego jeszcze z czasów Warriors. Nelson miał jednak coraz gorsze elacje z właścicielem klubu i ostatecznie postanowił później opuścić Dallas. Kroplą, która przelała kielich goryczy była odmowa Marca Cubana w sprawie wyrównania oferty Phoenix Suns dla Steve’a Nasha jeszcze latem 2004 r., za czym Don Nelson mocno lobbował.
Powrót do Oakland wydawał się dobrym rozwiązaniem. Ówczesny skład Warrios jak ulał pasował do filozofii trenerskiej Nelsona. Mullin uzupełnił też kadrę o niezbędnych walczaków. Jeszcze przed startem sezonu 2006/07 podpisał kontrakt z Mattem Barnesem, co wtedy wydawało się jeszcze dość mało istotnym wzmocnieniem.Natomiast w połowie stycznia 2007 r. Mully dobił targu z innym swoim dobrym znajomym, Larrym Birdem. W głośnej wymianie między Warriors i Pacers Don Nelson pozyskał Ala Harringtona i Stephena Jacksona – nieocenionych współautorów szaleństwa jakie Golden State Warriors wywołali w kolejnych miesiącach.
Obaj mieli wiele do udowodnienia. Harrington właściwie od zawsze. W końcu wchodził do ligi jeszcze prosto po szkole średniej i długo musiał udowadniać swoją wartość. Z Jacksonem było podobnie. Po tym jak był wybrany w drugiej rundzie draftu 1997 r. przez Phoenix Suns, a nastepnie zwolniony jeszcze przed początkiem sezonu, długo musiał szukać dla siebie miejsca. Grał w różnych dziwnych ligach. Był na koszykarskim zesłaniu gdzieś na Dominikanie czy Wenezueli, a nawet w odległej Australii. W NBA na dobre odnalazł się dopiero później w San Antonio Spurs, z którymi zdobył mistrzostwo w 2003 r.
W czasach gry w Pacers Jackson był niechlubym uczestnikiem pamiętnej draki w Detroit. Później nie było wiele lepiej, gdy po pijaku oddawał strzały pod jednym z klubów ze striptizem w Indianapolis. Był boiskowym narwańcem, ale jednak niezwykle przydatnym. Wystarczyło tylko do niego dotrzeć. A Nelson, jak mało kto, potrafił to zrobić.
„To jest gracz jakiego polecałbym każdemu trenerowi. Miał swoje problemy, ale harował na boisku jak mało kto” – mówił „Nellie” o Jacksonie.
Nawet dziś, 11 lat po po tamtym sezonie, „Stack” wspomina trenera Warriors jako najlepszego z jakim miał okazję pracować. Wspólne piwo potrafi być rozwiązaniem niemal każdego nieporozumienia.
Na osobny rozdział tej historii zasługuje Matt Barnes. Pochodzący z nieciekawych przedmieść Sacramento skrzydłowy od samego początku miał w życiu pod górę. Jako nastolatek długo musiał walczyć o akceptację ze strony rówieśników. Był dzieckiem mieszanego małżeństwa – zbyt czarny dla białych kolegów i zbyt biały dla czarnych. Sport był jego naturalną ucieczką. W liceum Del Campo wyrózniał się jako świetnym koszykarz i footbalista. Oferty stypendiów sportowych płynęły strumieniami z różnych stron. Wybrał opję gry w UCLA, gdzie spotkał się z Baronem Davisem.
W NBA długo musiał walczyć o swoje. Wybrany w drugiej rundzie draftu 2002 r. przez Memphis Grizzlies, a następnie oddany do Cleveland Cavaliers, gdzie też był niechciany i odesłany do D-League do Fayetteville Patriots. Zanim na dobre znalazł dla siebie miejsce w lidze minęło kilka dobrych lat. Angaż w Warriors był przełomowym momentem w jego karierze. To właśnie w sezonie 2006/07 świat na dobre poznał wszechstronne możliwości Matta Barnesa.
Nelson odkurzył stare notatniki z początku dziewięćdziesiątych. Kontuzje w zespole zachęciły go do kolejnych eksperymentów. Uczynił z Ala Harringtona swojego wyjściowego centra, a wszechstronnych i agresywnych w obronie Jacksona i Barnesa ustawiał jako czwórki, co w tamtych czasach wydawało się jeszcze istnym szaleństwem. Drugim skrzydłowym był Jason Richardson, a z tyłu byli oczywiście Baron Davis i Monta Ellis, z którego najpierw Nelson naiwnie próbował uczynić drugiego rozgrywającego, aż w końcu dał sobie spokój. Swojego krnąbrnego obrońcę Nellie wspomina dość krótko, ale dosadnie:
„Był nieprawdopodobnym atletą, ale też strasznym wrzodem na dupie.”
Tak grający Warriors na kapitalnym finiszu sezonu (wygrali 9 z ostatnich 10 spotkań) wyprzedzili Los Angeles Clippers i zajęli ósme miejsce w konferencji. W końcu po latach niepowodzeń i bycia ligowym pośmiewiskiem wrócili do playoffs. Mieli zagrać w nich po raz pierwszy od 1994 r., kiedy ich w składzie był jeszcze Chris Webber.
Dodatkowym smaczkiem był oczywiście rywal Warriors w pierwszej rundzie, czyli Dallas Mavericks – były zespół Nelsona, w dodatku legitimujący się najlepszym bilansem w lidze (67-15).
Mavs z pewnością nie chcieli trafić na Golden State. Ewidentnie im nie leżeli. W sezonie regularnym Mavericks przegrali z nimi wszystkie 4 mecze – to ponad 1/4 ich wszystkich porażek w sezonie. Ciężko było tu mówić o przypadku. Sensacją pachniało więc już na samym starcie. Warriors stanęli przed realną szansą dołączenia do Nuggets ’94 oraz Knicks ’99.
Dirk Nowitzki, który kilka tygodni później już w garniturze „po cywilu” odbierał z rąk Davida Sterna statuetkę MVP, miał olbrzymie problemy z niskim, ale też wybieganym frontcourtem Warriors. Trafiał w tej serii tylko 38% z gry. Warriors dość łatwo wygrali mecz otwarcia 97:85 i od tego momentu właściwie przejęli kontrolę nad serią. Wygrali ją ostatecznie w sześciu odsłonach. Ostatnie spotkanie było jak publiczna egzekucja. Warriors stali się nową ukochaną drużyną kibiców na całym świecie. Do dziś wszyscy pamiętają hasła „We Believe” na żółtych koszulkach w Oracle Arena. Były powody do małego świętowania.
Kopciuszkowy sen Dubs zakończył się na półfinałach z Utah Jazz, ale nie oszukujmy się – i tak większość kojarzy tę serię głównie z tą akcją.
Chociaż ci „We Believe” Warriors byli sensacją tylko jednego sezonu to warto przypomnieć, że wcale nie musiało tak być. Latem 2007 r., krótko po swoich fantastycznych występach w playoff, Golden State byli o krok od dojścia do porozumienia z Minnesotą w sprawie transferu Kevina Garnetta. Może nawet bliżej niż krok.
„Umowa była właściwie dogadana. Pracowaliśmy już z Andym Millerem (ówczesnym agentem KG – przyp. red.) nad warunkami przedłużenia kontraktu z Garnettem. KG lubił się z Baronem i zgadzał się na transfer” – wspominał po latach całą sytuację ówczesny wiceprezydent klubu Chris Mullin.
Dziś ciężko powiedzieć jak układałaby się współpraca Garnetta z Nelsonem i jaki rezultat by przyniosła. Na pewno ten transfer zmieniłby układ sił w całej lidze i raczej wykluczyłby Boston Celtics z walki o mistrzostwo. W Konferencji Wschodniej po upadku Miami Heat jedynym realnym pretendentem byliby wówczas chyba tylko Detroit Pistons.
To były bardzo ciężkie czasy, aby na poważnie przebić się na zachodniej stronie mapy NBA. Warriors, choć poprawili swój bilans do całkiem niezłych 48 wygranych w sezonie 2007/08, nie awansowali nawet do playoffs (ósme miejsce zajęli ostatecznie Denver Nuggets z 50 zwycięstwami). Nelson po fiasku z pozyskaniem Garnetta dostał „na pocieszenie” w połowie rozgrywek walczącego z kontuzjami Chrisa Webbera. Była to idealna okazja do poprawy stosunków sprzed lat.
Jeśli ktoś myśli, że kulejący pod koniec kariery Webber nie pasował do grających small ball Warriors, to niech pamięta, że grał on już kiedyś w bardzo niecodziennym klimacie, w którym był przecież bezdyskusyjnym królem trójek. W sezonie 1996/97 pierwsza piątka Washington Bullets trafiła łącznie (i to w ostatnim roku, gdy linia za 3 była jeszcze o pół metra bliżej niż obecnie) zaledwie 77 z 260 rzutów z obwodu. Webber trafił aż 60 z nich.
Czas pokazał jednak, że podpisanie C-Webba nie okazało się jakimś spektakularnym sukcesem. Problemy zdrowotne zmusiły go do zakończenia kariery już po 9 meczach w barwach Warriors.
Wreszcie, latem 2008 r. wszystko w Oakland posypało się jak domek z kart. 30 czerwca Baron Davis odstąpił od swojego kontraktu i trafił na rynek wolnych agentów. Szybko dogadał się z L.A. Clippers, gdzie miał stworzyć wielki duet z Eltonem Brandem, z którym znał się jeszcze z czasów rywalizacji w rozgrywkach szkolnych. Nic z tego jednak nie wyszło, bowiem Brand zrobił wszystkim psikusa i niespodziewanie parafował kontrakt z Philadelphią 76ers. Nieco spanikowani Warriors szybko przechwycili z Clippers innego wolnego agenta, Coreya Maggette’ego. Żadna ze stron nie wyszła dobrze na tych ruchach.
Odejście Davisa właściwie rozbiło cały potencjał Warriors, którzy znowu spadli na mieliznę Pacific Division. Z czasem z klubem pożegnali się wszyscy zaangażowani w nie tak niedawne przecież sukcesy. Al Harrington, Stephen Jackson i Matt Barnes zmienili barwy klubowe, a kontrakt z Mullinem jako osoba decyzyjną za skład nie został przedłużony. Wydaje się, że gwoździem do trumny jego kariery wiceprezydenta mogło być właśnie pozyskanie za spore pieniądze Maggette’ego, który w Oakland spędził w sumie zaledwie dwa sezony i walczył głównie z kontuzjami.
Mullina na stanowisku zastąpił Larry Riley, a jego pierwszą poważną – i jakże celną – decyzją była ta podjęta w noc draftu 2009 r. Warriors skorzystali z totalnej głupoty Davida Kahna, ówczesnego GM Timberwolves i wybrali z numerem siódmym Stephena Curry’ego z Davidson. Syn Della okazał się niespotykanym wcześniej talentem rzutowym. Reszta jest historią.
Wiatr zmian w Bay Area dopiero zaczynał przybierać na sile. W sierpniu 2010 r. po kolejnym nieudanym dla Warriors sezonie Don Nelson zrezygnował ze stanowiska trenera i udał się na zasłużoną emeryturę na Hawaje. Było to nie tylko spowodowane wewnętrznym uczuciem zawodowego wypalenia, ale przede wszystkim wydarzeniem, do którego doszło miesiąc wcześniej. Dokładnie 15 lipca Golden State Warriors przeszli w posiadanie nowych właścicieli. Za 450 mln dolarów klub został kupiony przez Joe Lacoba oraz Petera Gubera.
„Peter i ja zamierzamy zrobić to, co robimy najlepiej – wprowadzać nowe rozwiązania oraz tworzyć coś od zera. Marzymy o tym, aby przywrócić Warriors ich wielkość i zbudować zespół na miarę mistrzostwa, co będzie napawać dumą wszystkich mieszkańców Bay Area” – mówił wtedy o swoich ambicjach Joe Lacob.
Nowa grupa właścicieli miała wielkie plany i nie uwzględniała obecności cenionego, ale też już nieco podstarzałego trenera Dona Nelsona. Jego rekordowe 1 333 zwycięstwa w karierze nie robiły wrażenia na Lacobie, który usilnie szukał młodego szkoleniowca z nowoczesną wizją.
Nelson bez większego żalu zostawił zawodową koszykówkę („There is life after basketball”, mówił dla „Sports Illustrated”) i przeniósł się na przepiękną wyspę Maui. Cieszy się życiem i wciąż kibicuje Warriors, co widać na zdjęciu.

Swój wolny czas poświęca na całonocne partyjki w karty, a wśród jego stałych gości przy stole są m.in. Woody Harrelson, Owen Wilson czy muzyk Willie Nelson (zbieżność nazwisk przypadkowa). Ten ostatni zaszczepił też w Donie Nelsonie całkowicie nową pasję – uprawę marihuany.
Nellie, choć posiada wymaganą licencję, zaznacza że jego produkty nie są na sprzedaż. Ma je na własny użytek jako niezawodny środek przeciwbólowy oraz „na poczęstunek” dla gości. Co najlepsze, jego wyroby mają swoją oficjalną nazwę – „Nellie Kush”.
Dziś z daleka obserwuje NBA i podziwia jak zapoczątkowany przez niego przed laty trend grania niskim składem jest standardem we współczesnej koszykówce. Z radością patrzył też jak były członek jego Warriors ’07 – Matt Barnes kończył przed rokiem karierę jako mistrz NBA. Stało się to równo dekadę po szaleństwie „We Believe”.
Chociaż Golden State Warriors są właśnie teraz w trakcie pisania najważniejszego rozdziału w swojej historii, to nikt nie zaprzeczy jak ważną rolę w ich sukcesach odegrał Don Nelson. Był niezbędnym elementem ewolucji, której zwieńczeniem jest obecny skład i ich dominacja w lidze. To Don Nelson wynalazł koło, a kolejni trenerzy po prostu modyfikowali jego wizję.
Nellie ma więc mnóstwo powodów do dumy i satysfakcji. Dziś może podziwiać dojrzałe owoce swego dzieła, tak samo jak widok oceanu z plaży w Maui.
Dyskusja 6G
Komentarze 0
Masz coś do dodania? Wskakuj do rozmowy.
Jeszcze nikt nie skomentował tego tekstu. Rozpocznij dyskusję.