Flesz: Finały 2011 Revisited (cz. 2 i 3). Mike vs LeBron, mój ostateczny take

Flesz: Finały 2011 Revisited (cz. 2 i 3). Mike vs LeBron, mój ostateczny take

Miałem to wrzucić w czwartek, musiałem jednak nagle wyjechać, więc przeskoczymy szybciej przez usprawnienia i punkty zwrotne Finałów 2011 i przejdziemy do mojej opinii na temat dyskusji „Mike vs LeBron”, która oczywiście sprawi, że świat już nigdy nie będzie taki sam.

Jeżeli nie przeczytałeś pierwszej części, pogubisz się w drugiej i trzeciej, więc zachęcam. To dużo krótsze czytadło, niż tekst poniżej.

W każdym z czterech meczów 2-do-5 Finałów 2011 jest moment, w którym Miami Heat prowadzą, w którym schodzą na ławkę i już widzą trofeum Larry’ego O’Briena. Po latach, znając już wynik widać jak jest to złudne, bo dopiero w czwartych kwartach wychodzi to, jaką drużyną Miami Heat 2011′ naprawdę są. Kręgosłup i charakter drużyn koszykówki wychodzi w ostatnich minutach meczów.

Punkt zwrotny

Po stronie Mavericks te finały mają bardzo dużo bohaterów. Weźmy na przykład DeShawna Stevensona – rywala LeBrona z czasów pamiętnych serii Wizards z Cavaliers – który rozpoczyna w pierwszej piątce mecze nr 1 i 2, żeby w czwartym meczu wejść z ławki. Ale kiedy pojawia się na boisku – gdy Heat prowadzą 2-1 w serii i wydają się mieć (złudną) kontrolę na początku meczu nr 4 – Stevenson trafia w drugiej kwarcie wszystkie trzy swoje trójki; trójki, które utrzymują Mavericks w grze i prawdopodobnie w całych Finałach.

Punktem zwrotnym całej serii jest właśnie ta zmiana w pierwszej piątce Mavericks. Dochodzi do niej w połowie meczu nr 3 (1-1, 47:42 Heat) – Stevenson zostaje zastąpiony przez J.J’a Bareę.

Jest to pierwszy z bardzo subtelnych ruchów Ricka Carlisle’a, które zmieniają losy całej serii, w której Dirk Nowitzki trafi tylko 24 z 64 rzutów w trzech ostatnich meczach – wszystkich wygranych przez Mavericks. Do drugiej połowy meczu nr 3 Heat (Bibby, Wade, LeBron) mogą w obronie spokojnie matchupować się z Mavericks (Kidd, Stevenson, Marion), ponieważ jak widzisz już po nazwiskach w nawiasie Mavericks, Miami może schować w obronie ograniczonego do rzucania za trzy 33-letniego Mike’a Bibby’ego. Kiedy do piątki wchodzi Barea, kryje go Bibby, który wcześniej nie umiera w kryciu pasywnie już grającego 38-letniego Kidda.

Barea wprowadza do ataku Mavericks świeżość, element dodatkowego playmakingu na obwodzie – w gruncie rzeczy w ataku pozycyjnym ma piłkę w rękach częściej niż Kidd – i już w pierwszych akcjach widać jaki jest plan: Bibby musi kryć pick-and-rolle. I ma z tym problem. Nagle trzeba mu pomagać i otwiera się miejsce dla innych.

W Finałach zabraknie szybkiej reakcji niedoświadczonego jeszcze Erika Spoelstry, który mógł na Bareę przesunąć Dwyane’a Wade’a i pozwolić Bibby’emu kryć dalej Kidda. A Mario Chalmers? Mario Chalmers popełnia w tych Finałach dwa najgorsze błędy w rotacjach defensywnych i choć ma dobre momenty, gdy trafia za trzy, to gra nieodpowiedzialnie w ataku. Z obrazka widać to jak James i Wade próbują go uspokajać i utrzymać w ryzach tego trochę jeźdźca bez głowy.

Usprawnienia Dallas

Barea pomaga atakowi Mavericks znaleźć przestrzeń pośród dominującego w obronie atletyzmu Heat, ale nie mniej ważne usprawnienie ma miejsce w obronie. Jest to bardzo popularne usprawnienie nadania wzrostu na gracza penetrującego. W tym wypadku jest to przesunięcie Shawna Mariona na Wade’a – 13/20 FG, 8/12 FTA 36 PKT w meczu nr 2 – które pomaga ograniczyć dominację Wade’a w:

a) zbiórkach w ataku

b) w grze post-up na Kiddzie (absolutną)

c) także całą grę floaterami – dzięki oczywiście wzrostowi i zasięgowi ramion.

Siła fizyczna Kidda natomiast pomaga mu ustać w post-up przeciwko LeBronowi, który po bardzo dobrej pierwszej połowie meczu nr 2, widząc w tym samym meczu jednoczesną dominację Wade’a – i chyba to dalsze ściganie przez niego nagrody MVP Finałów – coraz mocniej schodzi w jego cień i coraz bardziej jest niezdecydowany.

Niedoświadczony wtedy jeszcze LeBron wygląda dziwnie już od meczu nr 3. Jakby wyjątkowo nie był w stanie szybko procesować tego co widzi przed sobą. Tym różni się ten dołek z 2011 roku od tego przeciwko Bostonowi w 2010 roku, że tam mimo kontuzjowanego lub niekontuzjowanego łokcia był względnie agresywny. Tamten zespół Cavaliers to był jego zespół.

Punkt przełomowy to JET

Dwyane Wade trafia za trzy z prawego rogu na 7 minut przed końcem meczu nr 2, następnie zatrzymuje się i długo zostawia w górze prawy, zgięty w dół nadgarstek.

Bo robi to przed ławką Mavericks.

Heat prowadzą 1-0 i 88-73. Nikt na całym świecie nie przypuszcza wtedy, że mogą przegrać serię, a co dopiero ten mecz. Dallas wraca i wygrywa. Po latach pamięta się właśnie te sześć minut, ale wcale nie jest to punkt przełomowy dla samej serii, bo przecież Heat wygrywają mecz nr 3 i prowadzą do połowy meczu nr 4.

Punkt przełomowy Finałów 2011 ma miejsce w meczu nr 4, przy stanie 2-1 dla Heat i prowadzeniu Heat w Dallas 74:65 na ponad 10 minut przed końcem. Kibice Dallas właśnie co zobaczyli przegrany mecz nr 3 i właśnie co oglądają powtórkę z rozrywki. W hali jest nerwowo i cicho.

Co następuje po timeoucie: kamera najeżdża na wychodzącego od ławki Jasona Terry’ego. Jeszcze chwilę wcześniej Mavericks schodzą na timeout do Ricka Carlisle’a z opuszczonymi ramionami. Obraz pokazuje JET’a, który wychodzi z nieopisanym szaleństwem w oczach, porównywalnym chyba tylko z selekcją rzutową Stephena Jacksona w moich Cats. Wygląda po prostu „YOLO” – zupełnie inny człowiek, niż ten który schodził trzy minuty wcześniej na ławkę. I zaraz JET trafia po sobie dwa rzuty za dwa w dwóch pierwszych akcjach Mavericks, w tym jeden floater. Mavericks przegrywają już tylko pięcioma punktami. Następnie wygrywają czwartą kwartę 21-14 i cały mecz 86:83. Do tego momentu Terry zawodzi, od tego momentu jest najlepszym graczem całej serii.

W trzech ostatnich meczach Finałów, wszystkich wygranych przez Mavericks:

– Terry rzuca z ławki 65 punktów (25/43 z gry, plus/minus +15)

– Nowitzki rzuca 71 punktów (24/64! z gry, plus/minus +17)

Popatrz raz jeszcze na skuteczność, zwłaszcza Nowitzkiego, który otrzymuje nagrodę MVP.

To Terry powinien zostać MVP tych Finałów, to on je zmienia dwiema akcjami. Tak myślałem wtedy, tak myślę też dziś. Nowitzki moim zdaniem otrzymuję tę nagrodę za całokształt, czyli m.in. za legendarną deklasację Serge’a Ibaki i Oklahomy City Thunder w finałach Zachodu. Ten jedyny chyba raz, gdy naprawdę ekscytowaliśmy się tym, jak ktoś wymusza faule.

Dlaczego „LeBron jest lepszy”

Oglądanie Mike’a po latach jest – jakby to powiedzieć – nudne?

W mojej opinii lepiej jest oglądać highlighty Jordana, niż sam mecz, ponieważ meczom Bulls towarzyszy to wewnętrzne przeciąganie liny pomiędzy izolacjami Jordana, a graniem trójkątów. „Nudne” jest to, że jedyną preferencją Jordana na parkiecie naprawdę jest to, żeby zdobywać punkty. Tam gdzie LeBron nie potrafi dominować tak jeden na jeden, Jordan nie potrafi tak dobrze podać piłki do innych. Są momenty w starych meczach Bulls, zwłaszcza gdy Mike wraca na drugi threepeat, gdy ktoś inny – mając piłkę na szczycie – patrzy na Mike’a, następnie obraca się w drugą stronę, by podać komuś innemu. Pograjmy sobie Toni, pograjmy sobie Steve.

Jordan jest genialnym strzelcem, absolutnym mordercą. Moją ulubioną rzeczą w oglądaniu go po latach to, gdy ktoś próbuje z Mike’em rywalizować w pierwszej kwarcie – Jordan jest bezwzględny na takie wyzwania ze strony np Johna Starksa, Reggie’ego Millera czy Gary’ego Paytona. Widać po latach, że podobnie jak Kobe, szuka takich wyzwań. Swoją drogą to jest chyba coś, czego nam we współczesnej NBA najbardziej brakuje i za czym najbardziej tęsknimy. Nie mam racji?

Ale LeBron jest po prostu lepszy od Jordana we wszystkim, poza zdobywaniem punktów jeden na jednego. I tam gdzie Mike’owi brakuje, LeBron jest obok Magica jednym z dwóch najlepiej podających graczy w historii NBA, ze względu m.in na wzrost. Tam gdzie Magic jest doskonały w podaniach ze szczytu pod kosz i najlepszy w historii w wyprowadzaniu kontrataków (kiedy Magic wyprowadza kontratak w czasach „Showtime”, słychać dudnienie kilku tysięcy sztuk wojska najeżdżającego wroga z górki), tak nikt nie znajduje lepiej rzucających za trzy niż James. Przy czym, Magic tej okazji raczej w latach 80-tych nie miał.

Poza byciem wyraźnie lepiej podającym graczem – tu nie ma najmniejszej dyskusji, ale do tego jeszcze na końcu wrócę, bo jest to bardzo w a ż n e – LeBron jest też zdecydowanie większy, bardziej atletyczny i silniejszy, żeby ustać i nie dać się przepchnąć z miejsca, w którym umacnia się lepiej niż Jordan.

Mam tu na myśli obronę, mam tu na myśli atak, mam tu na myśli zbiórki i mówiąc o atletyzmie mam na myśli jeszcze jedną rzecz – LeBron jest szybszy niż Jordan. Jordan może wyglądać lepiej dla wyczulonego na piękno kinetyczne oka, ze względu na kociość ruchów i sprężystość, cudowne i atletyczne ciało (wersja 84-93), chude i piękne – to właśnie ten zawodnik koszykówki powinien być w logo NBA – ale LeBron jest szybszy: widzisz to jak szybciej porusza się z piłką po parkiecie i widzisz jak szybciej procesuje wydarzenia przed sobą. Tego ostatniego on nas właśnie nauczył w ostatnich latach – uczymy się od niego jak oglądać współczesnego kosza.

To zabrzmi gorzej po polsku, dlatego:

LeBron’s scoring is team’s scoring, Jordan’s scoring is Jordan’s scoring

Z LeBronem jest tak – bo pewnie cały czas na to czekasz, w końcu mówimy o Finałach 2011 – że nawet w tych Finałach 2011 nie potrafię naprawdę powiedzieć, oglądając je po raz drugi, że pasywnie grający LeBron jest problemem dla swojej drużyny koszykówki.

LeBron gra w koszykówkę w ten sposób, że zawsze jest częścią rozwiązania.

Oglądając zamrożonych na boisku kolegów Mike’a – to też oczywiście nie tak, że dzieje się to cały czas; dzieje się to sporadycznie, ale się dzieje – nie umiem naprawdę myśleć w ten sam sposób o MJ’u. A to jest – pamiętaj o tym – sport drużynowy nie tenis i wiesz o tym, ponieważ prawdopodobnie częściej grałeś z zawodnikami w stylu Mike’a, niż miałeś tę słodziutką okazję pograć z graczami pokroju LeBrona. Gracze w stylu LeBrona grają w ligach, gracze w stylu Mike’a często kończą na osiedlu.

Ale to jest głębsze, dużo głębsze.

Na moim stole leży książka Billa Walsha, książka bardzo bliska mojemu sercu. Dlatego cały czas tam leży. Jest to książka o filozofii liderowania, jej tytuł to „The Score Will Take Care of Itself”. Traktuje o drużynowości, w kontekście San Francisco 49ers lat 80-tych, i robieniu właściwych rzeczy, które mogą doprowadzić cię do mistrzostwa, ale mogą też …nie. Krzewienie sposobu myślenia, o którym pisze trener, daje ci zamiast gwarancji tytułów, gwarancję miłości do gry razem. Myślę, że ta właśnie miłość i pasja znajduje się w sercu LeBrona Jamesa.

Tymczasem opinia publiczna od zawsze chce, żeby James nie był taki. W 2011 chce tego bardziej niż dziś, gdy wiemy już, że James potrafi wygrywać na swój sposób. Opinia publiczna, która od 1998 roku szuka kolejnego Jordana, opinia publiczna – czyli też dominujący kiedyś fani Kobiego liczący pierścienie Bryanta (czy mogę pozdrowić swoją dziewczynę? Maciek, lat 37) – chce, żeby LeBron był kolejnym Jordanem lub kolejnym Kobe’m. Ale LeBron nie jest tak zrobiony. Całe swoje zawodowe życie toczy więc na wewnętrznej walce, którą mam wrażenie ostatecznie wygrywa; wygrywa, bo dziś jest powszechnie traktowany jako Top-2 gracz w historii NBA.

I to jest właściwa opinia.

Niektórzy ludzie liczą sukces w pierścieniach i mistrzostwach, ale najczęściej nie o nie chodzi. LeBron pozwala innym koszykarzom być przedłużeniem swojej wielkości, Mike podał raz do Steve’a Kerra.  Są wielkie zespoły i ludzie nie potrafią ze sobą rozmawiać po latach i jest też Mo Williams latem 2010 roku klęczący przed komputerem i błagający LeBrona o to, żeby ten nie odchodził z Cleveland i nadal pozostał z nim w zespole.

Teraz zacytuję, ze wszystkich ludzi na świecie, akurat J.R’a Smitha z jego poniedziałkowej wizyty w „Pat McAfee Show”:

„Jordan and Kobe, they did play defense but they’re scorers. They put up 50, 60, 70 points a night. When you get somebody so well-rounded, rebounding, scoring, passing, dribbling, a good teammate like LeBron, it’s a totally different atmosphere. He’s a totally different person than those guys.”

Ale jeśli chcesz oddać nr 1 LeBronowi, MUSISZ PAMIĘTAĆ O JEDNEJ BARDZO WAŻNEJ RZECZY.

Teraz przybliż się, bo to jest naprawdę istotne – bo choć śledzę tę dyskusje od wielu, wielu lat, nasłuchałem się i naczytałem kilku tygodni tekstu, nie widzę, żeby poniższy argument się pojawiał.

Jordan jest dziełem środowiska, dziełem reguł gry w NBA w latach 90-tych, dziełem swoich idoli z lat 70-tych, Davida Thompsona i Juliusa Ervinga.

Dziś – gdy od trzech miesięcy oglądam te stare mecze – czasem tak dziwnie ogląda się to, że gdy Jordan ma piłkę w izolacji jeden na jednego, obrońcy którzy mogliby pomóc, są odwróceni do niego plecami. Wspominałem już we Fleszu mojego nietakbardzokoszykarskiego kolegę, który oglądając ze mną Jordana po trzech minutach zawołał „Ej, dlaczego go nie podwajają?!”. Dlatego, że w tamtych czasach nie mogłeś grać sobie intelektualnych gierek jako obrońca na pomocy, a to dochodząc, a to odskakując z powrotem do swojego gracza. Zabraniały tego reguły. Jeżeli chciałeś podwoić Mike’a, musiałeś po prostu iść do końca po piłkę. To te reguły gry uczyniły z Jordana doskonałego gracza 1-na-1 – Mike nie musiał np jak LeBron, stojący na szczycie w pick-and-rollu, patrzeć za zasłonę, na to kto w jaki sposób go już potraja, czy jak San Antonio Spurs 2013-14 praktycznie „poczwarza”, zonując/strefując w obronie. Te reguły, wg których grał Jordan, reguły które nie pozwalały scheme’ować obrony przeciwko jednemu graczowi (nie mówimy tutaj o regułach polegających na okładaniu Jordana, jak robili to Pistons, tylko o innych regułach), te właśnie reguły nie pozwoliły Jordanowi stać się lepszym podającym. Gdyby ludzie mogli zonować w obronie, Jordan nauczyłby się rozrzucać piłkę. Dziś słyszę często takie zdanie „Gdyby Jordan grał dziś, to oddawałby po 10 trójek” – oddawałby na pewno po 10 i trafiałby je na poziomie 40%, najlepiej żeby to jeszcze mógł robić dla mojego Charlotte #GoCats. Rzadziej, czy też w ogóle, nie mówi się natomiast o tym, że we współczesnej koszykówce podwajany, potrajany czy „poczwarzany” Mike – tak zrobiony, tak zbudowany jak był zbudowany – stałby się lepszym podającym. Stałby się. Zmusiły by go do tego reguły gry, do których zmiany długo nie potrafił się przystosować Kobe. Oglądam te stare mecze i po prostu bardzo trudno jest Jordanowi grać inaczej niż grał. Dlatego Magic Johnson był tak wielkim zawodnikiem, bo potrafił być wielki w tamtej erze i właśnie dlatego myślę, że jest trzecim najlepszym graczem jakiego widziałem.

Dziękuję za przeczytanie.

Dyskusja 6G

Komentarze 0

Masz coś do dodania? Wskakuj do rozmowy.

Jeszcze nikt nie skomentował tego tekstu. Rozpocznij dyskusję.

Szósty Gracz na bieżąco

Włączyć powiadomienia?

Damy Ci znać o nowych tekstach, podcastach i materiałach 6G. Po kliknięciu potwierdź zgodę w oknie swojego urządzenia.

Możesz zmienić decyzję w sekcji „Powiadomienia 6G” w stopce.