
Cage vs. Oakley, Oakley vs. Cage, czyli jak walczono o każdą piłkę
W kolejnej odsłonie przeglądania archiwów NBA przy weekendowej kawce, przyjrzymy się bliżej jedynej w swoim rodzaju batalii o tytuł lidera zebranych piłek. Historia ta, choć miała miejsce już ponad 30 lat temu, jest zapewne znacznie bardziej ekscytująca niż te wszystkie pojedynki strzeleckie „na ostatniej prostej” Davida Thompsona z „Icemanem” czy Davida Robinsona z Shaqiem, o których zapewne większość juz kiedyś słyszała. Tutaj o zwycięstwie w końcowej klasyfikacji zadecydowało niecałe… 0,03 zbiórki.
No dobrze, historia rywalizacji George’a Gervina i Thompsona jest akurat też całkiem ciekawa. W końcu na długo przed przeklinanym przez nas wielu „load managementem” obaj wyszli do swoich ostatnich meczów w sezonie z nastawieniem zrobienia niezłego zamieszania i żaden nie bawił się w jakiekolwiek kalkulacje. Gdyby ktoś z nas kupił wtedy bilety na jedno z tych spotkań, miałby dzisiaj co wspominać. Czasem warto więc docenić to, że gracze – wbrew swoim kurtuazyjnym wypowiedziom – dbają również o swoje indywidualne statystyki. Często to przecież tymi liczbami podniecamy się najbardziej, czytając poranne relacje z meczów.
Ostatecznie jak często zdarza się, aby w ostatnim dniu sezonu regularnego dwóch strzelców (w tej sytuacji może lepiej rewolwerowców) ustanawiało swoje życiowe rekordy i do ostatniej chwili wyrywało sobie z rąk trofeum lidera w klasyfikacji punktowej? Przypomnijmy – ostatecznie to Gervin był górą w ’78, po tym jak w Nowym Orleanie rzucił 63 punkty, podczas gdy ledwie kilka godzin wcześniej David Thompson zaliczył ich aż 73. Całkiem niczego sobie anegdota, której warto posłuchać.
Był też finał sezonu 1993/94 i popis Davida Robinsona przeciwko Clippers, który widziała zaledwie garstka osób w ponurej Los Angeles Memorial Sports Arena plus jakiś zabłąkany kamerzysta siedzący za koszem. Skończyło się na 71 punktach (26/41 z gry, w tym 1/2 za trzy), choć do pokonania Shaqa Robinsonowi wystarczyłaby wtedy tak naprawdę połowa tej zdobyczy.
Można jednak zadać zasadnicze pytanie, na ile tak naprawdę wartościowe są tego typu występy, w momencie gdy po prostu wszyscy dogrywają ci piłkę przez cały wieczór? Wystarczy tylko rzucać i mieć nadzieję, że będzie wpadało. Po fakcie część z nas ekscytuje się takimi meczami (patrz Kobe Bryant i jego pożegnalne 60 punktów), ale są też tacy, którzy nie przykładają w sumie do nich większej wagi lub nawet otwarcie krytykują takie zjawiska. Każdy ma prawo do własnej opinii.
Co innego, gdy końcowa średnia w danej kategorii statystycznej jest uzależniona właściwie wyłącznie od występu samego zainteresowanego. Obok takich historii już dużo trudniej jest przejść obojętnie.
Wydarzenia o których mowa, miały miejsce wiosną 1988 r. W rolach głównych dwóch niekwestionowanych twardzieli z nazwiskami godnymi bohaterów kina akcji, którzy w wolnym czasie od koszykówki najchętniej robili zapewne kolejne serie martwych ciągów lub zamawiali w knajpach gigantyczne steki. W przypadku Michaela Cage’a jest też spora szansa, że po prostu stał przed lustrem, układając swoją „Soul Glow” fryzurę, która musiała być nieskazitelna bez względu na to, która kwarta była akurat rozgrywana. W końcu na pseudonim „John Shaft” trzeba było sobie zasłużyć.
Charles Oakley to z kolei postać, której nie trzeba nikomu szerzej przedstawiać. Dość często wspominany na „Szóstym Graczu”, z reguły przy okazji nostalgicznych wycieczek do czasów, kiedy Knicks byli jeszcze poważnym i powszechnie szanowanym klubem (Kevin Durant najwyraźniej nie pamięta tego okresu. Zostawmy go i wszystkiego jego fałszywe konta na Twitterze w spokoju).

Gdyby „Oakowi” przytrafił się podobny incydent jak Embiidowi i Townsowi, nie brałby jeńców i nie bawiłby się w social media. Najprawdopodobniej czekałby po prostu pod halą na wyrównanie rachunków – o ile w ogóle byłoby jeszcze cokolwiek do wyrównywania.
Oakley nie miał respektu przed byle kim – nawet przed swoim bardziej znanym imiennikiem. Wielu do dziś pamięta jak uderzył „z liścia” Barkleya podczas spotkania zawodników w czasie Lockoutu ’98, ale i wcześniej między Charlesami dochodziło w końcu do ostrych spięć. Czas i miejsce nie grały roli. Na dobrą drakę nadawał się nawet mecz przedsezonowy.
Jest spora szansa na to, że w drugiej połowie lat 80. Oakley był najtwardszym człowiekiem w Chicago zaraz po Stevenie Seagalu, który w tamtym czasie regularnie latał po mieście ze swoim imponującym kucykiem. Na pewno niejeden z nas trzyma gdzieś jeszcze w piwnicy lub na strychu kasety VHS z „Nico” (z wciąż wtedy jeszcze „świeżą w kroku” Sharon Stone) czy „Wybrańcem śmierci”, z niewielką rólką naszej „Dżoanny” Pacuły.
Michael Jerome Cage to z kolei oaza spokoju. Absolwent San Diego State, leworęczny i nieco niskawy w swoich czasach center, dziś kojarzony głównie jako lokalny komentator meczów OKC Thunder. Choć ma prawie 60 wiosen na karku wciąż imponuje świetną formą. Wystarczy obejrzeć w internecie jego prywatne zdjęcia. Kiedyś, pod względem postury mało kto mógł się z nim równać. Imponująca muskulatura na czele z potężną obręczą barkową to był jego znak rozpoznawczy. Był też pewnie najlepszym graczem Sixers w NBA Live 97. Tak, Cage był naprawdę przyzwoity.

Jeżeli więc jakiś trener szukał w latach 80. kogoś, kto zrobi porządek pod tablicami, wyżej wymieniona dwójka była ucieleśnieniem marzeń. Nieistotne było jakieś rozciąganie obrony rywala, więc 0/25 w rzutach za 3 punkty w karierze Cage’a nie miało większego znaczenia. Mało ważne jest również to, że średnia bloków z całej kariery Oakleya to zaledwie 0,3 w meczu. Wynik ten byłby być może jeszcze niższy, gdyby nie fakt, że w wieku 37 lat Charlesowi nagle zachciało się stawać na palcach nieco wyżej niż zwykle, przez co ku zaskoczeniu wszystkich zaliczył rekordowe w karierze 6 bloków przeciwko śp. Seattle Supersonics. Nie zmienia to jednak faktu, że „Oak” to jeden z lepszych defensorów swoich czasów (All-Defensive 1st team w ’94 i 2nd Team w ’98).
Oakley lubił zresztą sprawiać niespodzianki w pomeczowych protokołach. Kiedyś, na krótko przed Sylwestrem ’87 postanowił rozdać przeciwko Pacers aż 15 asyst, zaliczyć 13 zbiórek i z nie do końca znanych przyczyn rzucić tylko 2 punkty (1/2 z gry) w ciągu 37 minut. Być może być to efekt jakiegoś zakładu. Bo Oakley lubił zakłady i karciane gierki na pieniądze. Jeżeli przegrałeś z nim partyjkę, lepiej żebyś szybko oddał zaległą kasę. Wszelkie opóźnienia były, delikatnie mówiąc, niemile widziane. Prawie tak samo jak „dawanie ciumka” księdzu.
Tyle w zakresie krótkich charakterystyk obu dżentelmenów. Przejdźmy do meritum.
Jeżeli założymy, że walka o tytuł dla najlepszego strzelca sezonu to nic specjalnego, gdy wszyscy podają ci piłkę, to co powiedzieć na sytuację, w której walczący o miano lidera zbiórek ma nadzieję na jak największą liczbę niecelnych rzutów swoich kolegów? Dzięki tej niecodziennej sytuacji kibice na finiszu rozgrywek 1987/88 w ciągu zaledwie kilkudziesięciu godzin doświadczyli dwóch indywidualnych rekordów na 30 lub więcej zbiórek.
Tak w telegraficznym skrócie wyglądał finał tej rywalizacji:
W rzeczywistości jednak swoją pogoń o miano najlepiej zbierającego zawodnika w lidze Michael Cage rozpoczął już kilka tygodni wcześniej. Cały kwiecień ’88 był jedną wielką kampanią o bezpańskie piłki w jego wykonaniu. W żadnym meczu nie zaliczył wtedy mniej niż 14 zbiórek. Prawdziwy festiwal pod koszem zaliczył w ostatnich siedmiu meczach. Nie czepiajmy się faktu, że L.A. Clippers, w barwach których występował wówczas Cage, przegrali wszystkie te spotkania. Ostatecznie cały sezon, jak prawie każdy w tamtych czasach, był dla nich jedną wielką porażką.
Swoje ostatnie mecze w sezonie Cage zaczął od świetnego występu przeciwko Utah Jazz (20 punktów i 23 zbiórki), a następnie kontynuował passę przeciwko kolejno: Seattle Supersonics (16 zb.), Golden State Warriors (21 pkt i 24 zb.), Sacramento Kings (17 pkt, 19 zb., a do tego 4 bloki i 7 przechwytów), ponownie z Utah (21 pkt i 16 zb., broniąc przy okazji Karla Malone’a, który miał tego samego dnia 33 punkty i 20 zbiórek), Denver Nuggets (15 pkt i 23 zb.) i wreszcie znowu Sonics (30 zbiórek).
W tym ostatnim występie Michael Cage wzniósł się na wyżyny swoich fizycznych możliwości. Właściwie wydawało się, że nie ma już szans na przegonienie Oakleya. Do uzyskania pierwszego miejsca potrzebował bowiem zebrania aż 28 piłek. Brzmiało jak Mission Impossible.
„Kiedy pojawiłem się w szatni przed ostatnim meczem, zobaczyłem na tablicy napis „28 zbiórek i będziesz najlepszy. Możesz to zrobić, Cage!” Do dziś nie wiem kto to napisał, ale było to dla mnie ogromną inspiracją. Mieliśmy ciężki rok, więc wszyscy byli podekscytowani tym, że mam szansę zostać liderem ligi w tej kategorii. Kiedy wychodziłem z tunelu w starej Memorial Arena czułem ogromny doping ze strony fanów i kolegów z drużyny. Graliśmy wtedy przeciwko Seattle i nastawiłem się na długi, fizyczny wieczór. Zawiązałem buty, zakasałem rękawy i wziąłem się do pracy. Zaliczyłem pierwsze osiem zbiórek w meczu i właściwie za każdym razem kiedy piłka odbijała się od obręczy, byłem we właściwym miejscu”.
Ostatecznie Cage zebrał z tablic aż 30 piłek i jeżeli można po latach kogokolwiek posądzać o umyślne pudłowanie rzutów, to chyba tylko jego samego. Center Clippers trafił tego dnia zaledwie 1 z 8 rzutów z gry, choć sam twierdzi, że był to jedynie efekt sporego zdenerwowania.
Tak oto Clippers, którzy wygrali w tamtym sezonie zaledwie 17 meczów, mieli choć jeden mały powód do dumy.
A co na to Charles Oakley? Zdecydowanie mógł się czuć oszukany przez los. Finalnie przegrał z Cage’em o zaledwie trzy setne (!) zbiórki. Ogółem zebrał ich znacznie więcej (1066 do 938), ale średnia – ze względu na różnicę w rozegranych meczach – była nieubłagana.
„Oak” miał przede wszystkim kapitalne wyniki w swoich dwóch ostatnich występach. Zaczęło się od meczu życia przeciwko swojemu rodzinnemu Cleveland (chociaż nie zapominajmy też o łomocie, jaki kiedyś dostali od niego Bucks). Dokładnie 22 kwietnia Oakley zebrał w spotkaniu z Cavs 35 piłek (aż 16 w ataku), do czego dodał całkiem efektowne jak na niego 26 punktów – tyle samo co MJ. Można się także zastanawiać, czy Dave Corzine otrzymał od Oakleya jakiś prezent po meczu za spudłowanie aż 11 z 13 rzutów z gry. Tak czy owak, 35 zebranych piłek było wtedy najlepszym wynikiem w lidze od 1979 r., kiedy Moses Malone zanotował ich 37.
Oakley nie poprzestał jednak na tym i w kolejnym spotkaniu przeciwko Celtics również nie próżnował. Wykorzystał nieobecność Larry’ego Birda i Kevina McHale, i zaliczył 24 punkty przy 21 zbiórkach.
Choć była to najbardziej zacięta z rywalizacji o pierwszeństwo w którejś z indywidualnych kategorii, zarówno Oakley, jak i Cage nigdy już nie wywalczyli miana najlepiej zbierającego w NBA. Nikt nie miał jednak wątpliwości, że obaj zaliczali się w tym względzie do absolutnej elity. Znali się na rzeczy i wcale nie potrzebowali do tego nadludzkiej skoczności. Napędzała ich zwykła determinacja.
Ostatecznie każdy miał swoją receptę do zbierania piłek. Patrząc na innych klasyków, podręcznikowe porady niekoniecznie zdawały egzamin. Tak było np. u wspomnianego wcześniej Charlesa Barkleya:
„Dla mnie zastawianie się jest przereklamowane. Miałem trenera na uczelni Auburn, Rogera Banksa, który zawsze powtarzał mi tylko jedną rzecz: „Skacz za piłką”. Jest wielu graczy, którzy świetnie się zastawiają, a i tak kończą mecz z dwiema zbiórkami”.
Cage był dużo większym tradycjonalistą w tym względzie. Z kolei Oakley był po prostu Oakleyem.
Co ciekawe, zarówno „Oak” jak i Cage zmienili po tamtym sezonie barwy klubowe – i to właściwie dzień po dniu.
Ledwie dwie miesiące po swoim życiowym meczu sobowtór Shafta został sprzedany właśnie do Seattle za Gary’ego Granta i pierwszorundowy wybór w drafcie w 1989 r., z kolei Oakley uczestniczył w dużej wymianie z Knicks m.in. za Billa Cartwrighta, gdzie połączył siły z Patrickiem Ewingiem. O wszystkim dowiedział się zresztą podczas wspólnego wypadu z Jordanem do Atlantic City na walkę Mike’a Tysona z Michaelem Spinksem.
MJ nie był zadowolony z faktu, że sprzedano jego najlepszego kumpla. Faktem jest jednak, że po wybraniu przez Bulls w drafcie 1988 r. Horace’a Granta, Oakley stał się po prostu zbędny. Później Jordan długo „docierał się” z Cartwrightem zanim w końcu zaakceptował nowego kolegę i z czasem sięgnął po swój pierwszy tytuł mistrzowski z Bulls. A potem też po kolejne…
To jednak już zupełnie inna historia.
Dyskusja 6G
Komentarze 0
Masz coś do dodania? Wskakuj do rozmowy.
Jeszcze nikt nie skomentował tego tekstu. Rozpocznij dyskusję.