
Flesz: Zniszczę cię moją delikatną melodią
Finały 2010. Kibicuję by KG skopał Pau tyłek, ale to nie jest rok 2008. Nie. Już nie. W naszej pamięci tkwią gdzieś wszystkie te różne miny, które ukazywały się na twarzy Gasola. Many Faced Pau. Jedna z nich to ta, gdy podnosił nos, wystawiał do przodu zęby i wyglądał jak bardzo wkurzona lama. Co było chyba najdziwniejszą z jego min, bo lama znana jest z bycia miłym i spokojnym zwierzęciem.
Ale to właśnie ta twarz Pau ogłaszała wszem i wobec przybycie mentalności mamby. To czego brakowało mu czasem, i co uczyniło go kozłem ofiarnym przegranych przez Lakers Finałów 2008, wreszcie skapnęło też i na niego.
I także zrobił to.
To Chris Webber spazmujący przez całą akcję. Jakby Michael Jordan szczytował przy fadeawayach Kobiego. W Finałach 2010 Pau wyraźnie był już lepszym graczem niż Kevin Garnett. Jest mistrzem NBA.
Euro Pau. Ale wielkość i wirtuozeria Pau blisko kosza stawała się perfekcyjnie wyraźna dopiero, gdy Kobe nie kradł mu rzutów. W reprezentacji Hiszpanii był wyraźnym liderem i nawet, gdy jego młodszy brat Marc dotarł do swojego szczytu możliwości, to Pau pozostawał najlepszym graczem w europejskiej koszykówce. Został po raz drugi MVP EuroBasketu w wieku 35 lat. Wcześniej zrobił to w 2009 roku w Polsce. W koszykówce fibowskiej, gdzie linia za trzy jest bliżej, był po prostu nie do zatrzymania. Królem strzelców EuroBasketu został już jako 23-latek. Pau rzucał za trzy ze szczytu lub markował rzut i objeżdżał rywala, jeśli krył go center. Albo szedł do post i tam niszczył przeciwników swoją delikatną melodią i naturalnym rytmem tych samych umiejętności, które Kevin McHale też miał. Tylko że wyglądał, jakby robił to w ogrodach Tuilereis obok Luwru.
Mecz z Gortatem. To piękne czasy. W Polsce dopiero co poznałem kobietę, z którą do dziś jestem. Dużo więc było skajpowania wieczorem i innych rzeczy. Był też dom wynajęty w Airbnb, sto metrów od Morza Śródziemnego, od młodego Francuza, który swoją piwniczkę z winem umieścił obok materaca, na którym spałem – lub odwrotnie – więc nigdy wcześniej i nigdy później nie zapłaciłem aż tyle za alkohol. To były piękne czasy z Michałem Kajzerkiem i jeszcze dwoma kolegami, wreszcie jednak opuściliśmy słoneczne Montpellier i ruszyliśmy na północ do Lille. Tam usiedliśmy w jakimś piętnastym rzędzie i obejrzeliśmy jak Gasol przechodzi się po naszym Marcinie Gortacie.
Pamiętam dobrze, że nagle porzuciłem swój recap dla Wirtualnej Polski i zacząłem w trzeciej kwarcie uderzać palcami w klawiaturę, bo WP nie opublikowałaby pieśni o tej dominacji, chyba że zmieniłaby adres na wp.es. Trudno było ubrać w słowa to jak wyglądało to na żywo, zwłaszcza już bez całego tego wina zostawionego na południu wraz z resztką finansowej godności. W NBA Gortat radził sobie z Pau lepiej, ale w Europie, która polega mniej na atletyzmie, a bardziej na umiejętnościach, to była dla niego kąpiel w czerwieni, i nie było to wino.
Pau Prezydent. Na przestrzeni lat obróciliśmy to już w żart, ale na palcach jednej ręki wymienię lepszych ludzi na tym świecie. Może nawet ręka jest niepotrzebna. Stałem obok niego kilka razy w 2009 i 2015 roku. Dla mnie, dla kogoś kto mierzy niewiele powyżej dwóch metrów wzrostu, kontakt z kimś wyższym to zwykle „wow” wydarzenie, prawdziwie ekscytujący moment. 10 cm różnicy z perspektywy kogoś, kto 99,999% razy jest wyższy niż osoba mijana na ulicy, to jak różnica pół metra. I ci ogromni goście są czasem po prostu ogromni.
Pamiętam jak w 1999 roku 17-letni wtedy reprezentant Polski, mistrz Polski juniorów, król generalnie, Szymon Szewczyk, trzymał w jednej ręce nabitą na kij kiełbasę, a drugą pokazywał nam, chłopaczkom ze Słupska samolot – który leciał – i jego ręka kończyła się gdzieś tam, gdzie marzenia Elona Muska. Nie zapomnę. Ci ogromni goście są czasem też zbyt duzi, by być delikatnymi. A kiedy taki ogromny gość się wkurzy i huknie, wygląda bardziej przerażająco niż człowiek normalnego wzrostu. Więc oto był przede mną ten mierzący 213 cm gigant, tak niesamowicie ciepły i miły dla ludzi, których w większości nie znał. Tak bardzo obecny, tak słuchający, tak cierpliwie odpowiadający swoim nosowym tonem na wszystkie pytania. Uśmiechający się do nas. Niesamowity. Raz nawet w długim płaszczu – wtedy pomyślałem „prezydent”.
To nie było tylko być obok supergwiazdy koszykówki, ale być w obecności kogoś, kto pewnego dnia spokojnie prezydować będzie wielkiemu, prosperującemu krajowi. To było i jest wszystko o czym marzą w Indiach. Wszystko to, do czego dąży dziś Zachodnia Cywilizacja. Dziś Pau współpracuje z rozlicznymi organizacjami charytatywnymi i pomaga ludziom. Jest pięknym człowiekiem. Sprawił, że wspieram brand jego i Marca.
Wszystko to jest prawdą. Najprawdziwszą z prawd jest to co robi i robić będzie Pau poza boiskiem. Wszystko to jest słuszne, właściwe i robione z sercem jeszcze większym niż jego postura. To na parkietach koszykarskich nie ma jednak drugiej wersji Pau. Nie jest nią Embiid, nie jest nią Jokić, nie jest nią Towns. Lata już minęły od najlepszych czasów Pau, dziś kończy karierę i cały czas nikt nie jest opisywany jako „drugi Pau Gasol”, czyli jedna z absolutnie dwóch czy trzech najlepszych kombinacji wzrostu i umiejętności w historii koszykówki.
Pau był wyjątkowym koszykarzem i jest wyjątkowym mężczyzną.
Dyskusja 6G
Komentarze 0
Masz coś do dodania? Wskakuj do rozmowy.
Jeszcze nikt nie skomentował tego tekstu. Rozpocznij dyskusję.