
Flesz: Mike Jordan z 4647 Gordon Road, Wilmington – właściciel klubu NBA
Michael Jordan wychował się w Wilmington, w niedużym mieście w Północnej Karolinie położonym nad brzegiem Oceanu Atlantyckiego. W 1880 roku Wilmington miało największy udział czarnoskórych w liczbie mieszkańców na całym Południu (60%).
Zintegrowane rasowo były dzielnice, sądy. „Czarnoskórzy sędziowie skazywali białych oskarżonych. Średnia klasa wśród czarnych rosła z roku na rok” – pisze Wright Thompson. W 1898 roku Wilmington nazwane zostało przez Baptist Publication Society „The freest town for a negro in the country”.
W tym samym 1898 roku, dwa dni po wyborach do ratusza, biali mężczyźni nazywający się „Red Shirts” rozstrzelali na ulicach Wilmington 60 czarnoskórych, spalili siedzibę „jedynej gazety dla czarnoskórych w USA”, doprowadzili do rezygnacji burmistrza i szefa policji. Trzy dni później, biali pastorzy z Wilmington powiedzieli zgromadzonym, że „wykonali pracę Boga”.
Rano, w dniu przewrotu, 56% mieszkańców Wilmington stanowili czarnoskórzy, dwa lata później większość mieszkańców była biała. Dziś 76% ludności stanowią biali, 18% czarni. W dniu tamtej masakry pradziadek Michaela Jordana miał 6 lat. Zmarł, gdy Michael miał 14.
Rodzina Jordanów mieszkała w Wilmington od pokoleń, ale jeszcze trzy wstecz, od Michaela licząc, Jordanowie byli niewolnikami pracującymi na plantacji Stag Park u Mary Elizabeth Lane córki pierwotnego właściciela i jej męża, pastora Jesse Jordana.
Stąd nazwisko.
Ale w tym momencie już praktycznie cytuję znakomity tekst Thompsona. Pięć pokoleń rodziny Jordanów mieszkało w tym samym miejscu.
W opublikowanym w tym tygodniu podcaście Zach Lowe pyta się Charlesa Barkley’a dlaczego on i Jordan tak się różnili, mimo tego że byli przyjaciółmi: Chuck wychodził do ludzi, spotykał się z nimi, podczas gdy MJ miał swój własny krąg zaufanych osób, poza który się nie wychylał („A tribe is the best way to describe it”). Kiedy Barkley zarzucił mu złe prowadzenie Charlotte Bobcats i to że pracują z nim w klubie tylko jego kumple – brat Michaela, James Jr. jest wiceprezydentem Hornets, a drugi z braci Larry pracuje na stanowisku Director, Player Personel – albo ludzie związani z Północną Karoliną, Chuckster miał ponoć wylecieć z tego kręgu i jest poza nim do dziś.
„Największą lekcję o ludziach otrzymałem od mojego ojca. On potrafił rozmawiać z każdym. Potrafił trzymać się z każdym, ale nigdy nie dopuszczał ludzi do swojego życia. Nigdy nie pozwalał im zobaczyć, co naprawdę myśli, nie pozwalał im poznać swoich tajemnic (…) Nigdy nie wyjawiał sekretów rodzinnych. Mam tak samo jak on. Używam tego w życiu”
Scott Fowler w środę w „Charlotte Observer” przypomniał, że „Jordan nie jest od 22 lat na emeryturze” – co zasugerować miały napisy na końcu „The Last Dance” – ale w tym czasie został właścicielem klubu NBA, rozwiódł się, ożenił znowu i urodziły mu się bliźniaki.
Decyzje w Charlotte od 2006 roku należą do Jordana, Fowler zestawia więc kilka statystyk:
– Jordan gracz: 13 sezonów, 30 wygranych serii play-offów
– Jordan właściciel: 14 sezonów, 0 wygranych serii play-offów
– Hornets przegrali 58.4% meczów (MAŁO!)
– 11 z 14 sezonów Hornets zakończyli na minusie
– W 2011/12 Bobcats wygrali 7 z 66 meczów, najgorszy procent zwycięstw w 74-letniej historii ligi
Michaelowi nigdy nie udało się sprowadzić do Charlotte gwiazdy – nie znalazł nawet GM’a tak dobrego jak Jerry Krause – a miał być tym magnesem, gdy w 2010 roku został większościowym właścicielem klubu – pisze Fowler, który sam pracuje w „Charlotte Observer” od 1994 roku. Tak kończy:
„But after a decade of Jordan as the Hornets’ majority owner, I’m not holding my breath for ESPN’s filmmakers to ever find a worthy sequel in Charlotte.
Last Dance? Shoot, I’d settle for a First Dance.
Jordan was unbelievable in shorts and tennis shoes. But now he’s in a suit, it’s 14 years later, and we’re all still waiting.”
Przypadkowo, gdzieś od 2009 roku, stałem się jedną z osób, które też czekają.
Warto przeczytać zwłaszcza około 50-minutowy tekst Thompsona o korzeniach i dzieciństwie MJ’a spędzonym na 4647 Gordon Road; dzieciństwie spędzonym wśród lasów i bagien wyjętych żywcem z całego genre Amerykańskiego Gotyku. Tekst działa na wyobraźnię i może doprowadzić Cię do swoich wniosków „dlaczego tak się stało”.
Znałem bez liku osób, które w latach 90-tych chciały być jak on, inspirowały się nim i nawet trenowały chyba równie mocno jak on. Ale tego „psa”, którego Jordan w sobie miał, chyba nie można wytrenować.
Dyskusja 6G
Komentarze 0
Masz coś do dodania? Wskakuj do rozmowy.
Jeszcze nikt nie skomentował tego tekstu. Rozpocznij dyskusję.