Kolanowski: Fabryka Gwiazd w Oakland (III)

Kolanowski: Fabryka Gwiazd w Oakland (III)

Po dłuższej (zbyt długiej) przerwie wracamy do burzliwych dziejów Golden State Warriors. Tym razem skupiamy się na ich bolesnym wejściu w XXI wiek i kolejnych nieudolnych próbach zbudowania markowego zespołu w Bay Area.

Poprzednie części tekstu znajdziesz w poniższych linkach:

Część pierwsza

Część druga

Podobno dla każdego faworyta do mistrzostwa istnieje tylko krótki okres, nazywany potocznie „okienkiem”, w którym jest w stanie zrealizować swoje mistrzowskie ambicje. Jeśli tak jest, to Golden State Warriors z lat dziewięćdziesiątych wręcz koncertowo zawalili swój potencjał.

OK, prawdopodobnie nie uporaliby się nigdy z Houston Rockets z będącym u szczytu możliwości Olajuwonem (chociaż nigdy nie wiadomo), a już raczej na pewno nie zdetronizowaliby Chicago Bulls w czasach ich drugiej trylogii, ale jednak oczekiwania były dużo większe.

Przypomnijmy – po wesołym graniu z Run TMC zdecydowano się rozbić efektowny tercet, oddając (czyt. zsyłając na koszykarską banicję) Mitcha Richmonda do Sacramento za Billy’ego Owensa. Decyzja trudna, ale jak mówią, tylko takie podejmuje się w trudnych sytuacjach, kiedy chce się wykonać ten kolejny krok do przodu.

Jednocześnie Richmond otrzymał od losu szansę stania się samcem alfa w innym klubie. Być może warto było jednak przemęczyć się w Kings, a później w cieniujących Wizards. Ostatecznie – w przeciwieństwie do Mully’ego i Timmy’ego – Mitch „The Rock” (przyznaj, że też kochasz ksywy z lat 90. – tak barwne i kreatywne w porównaniu do tych fonetycznych potworów z inicjałami i liczbami z jakimi mamy do czynienia obecnie) zakończył karierę jako mistrz NBA z Lakers w 2002 r. Nikt dziś nie pamięta, że był głębokim rezerwowym w rotacji Phila Jacksona. Pierścień to pierścień. Mullin też miał szansę trafić do L.A. jeszcze w 1997 r., ale nigdy do tego nie doszło. Musiał zadowolić się Indianą i marginalną rolą w finałach w 2000 r., w których Pacers przegrali z… Lakers.

Również Tim Hardaway nie miał okazji pić mistrzowskiego szampana. Było blisko z Miami Heat, ale zabrakło szczęścia. Wszystko przez tych Bulls… Na pocieszenie po przenosinach na Florydę odbudował swoją karierę, zastopowaną w pewnym momencie poważnymi kontuzjami oraz zamierzchłymi konfliktami w Oakland. Sezon 1996/97 był świetny w jego wykonaniu (All-NBA 1st Team). Aż trudno uwierzyć, że ledwie rok wcześniej Pat Riley podczas bardzo bogatego w znanych wolnych agentów lata był gotów zrezygnować z Hardawaya na rzecz Gary’ego Paytona, a nawet… Chrisa Childsa.

Szereg wydarzeń sprawił, że bardzo ciekawy skład Warriors sprzed dwóch dekad zaliczył falstart w swojej pogoni za mistrzowskimi marzeniami. Gwoździem do trumny był oczywiście konflikt Chrisa Webbera z Donem Nelsonem – głównym architektem marzeń o stworzeniu nowej potęgi NBA w Oakland.

Ale niepowodzenie Warriors w transformacji w zespół na miarę walki o tytuł to coś więcej niż kontuzje i konflikty. Zawiniło tu też samo zarządzanie klubem. Aż trudno uwierzyć, że przez całe lata dziewięćdziesiąte Warriors zdołali awansować do playoffs zaledwie 3 razy, choć w ich składzie nie brakowało przecież graczy o znanych nazwiskach. Nie chodzi tylko o Mullina, Hardawaya czy Webbera. Talentu było znacznie więcej. Naprawdę sporo ciekawych postaci przywdziewało trykot Warriors.

Zdecydowana większość z nich trafiała jednak do Oakland albo zbyt późno, albo po prostu wpadali przelotem. Przykłady to choćby Jerome Kersey, Kevin Willis czy Rony Seikaly. Część rozwijała z kolei skrzydła dopiero po odejściu z Warriors, jak Tyrone Hill, Tom Gugliotta czy Chris Gatling.

Niezależnie od tego w jakich okolicznościach do Oakland trafiali gracze mający pomóc w odnoszeniu sukcesów, wszystkich łączyło jedno – fatalne wspomnienia. Atmosfera w klubie mniej więcej od połowy dekady była bardzo zła. To zupełne przeciwieństwo tego, co obserwujemy dzisiaj. DeMarcus Cousins raczej nigdy nie podpisałby kontraktu z Warriors z tamtych czasów.

Idealnym podsumowaniem ówczesnego klimatu w Bay Area niech będzie wypowiedź Rony’ego Seikaly’ego dla magazynu „Sports Illustrated” z lutego 1997 r. Swoją rolę w Warriors opisywał następująco:

„W ataku byłem niczym policjant kierujący ruchem. Stawiano mnie 9 metrów od kosza wraz z Chrisem Mullinem. Staliśmy za linią rzutów za 3 i nie robiliśmy dosłownie nic. Chris patrzył na mnie i pytał „co robisz dziś wieczorem? Może pogramy w karty?” To wszystko działo się w trakcie meczu. Potem jako jedyni wracaliśmy się do obrony i oczywiście przeciwnicy rzucali nam łatwe punkty. Następnie znowu szliśmy na drugą połowę, a Chris pytał po drodze co przekąsimy na kolację”.

Być może – wręcz na pewno – „Seik” podkolorował nieco tę historię, aczkolwiek nie ulega wątpliwości, że po wymuszonym transferze do Orlando (nie stawił się na obozie przygotowawczym Warriors) przeżył koszykarskie odrodzenie. Nie ukrywał też potem specjalnie, że dwa sezony spędzone w Oakland były dla niego najgorszym okresem w karierze.

Richie Adubato, który od połowy sezonu 1996/97 pełnił funkcję głównego trenera Magic, nazwał nawet pozyskanie Seikaly’ego „najlepszą decyzją w historii klubu”. Cena nie była też wygórowana. Magic oddali w zamian Feltona Spencera (dopiero co pozyskanego z Utah kilka miesięcy wcześniej), Jona Koncaka i Donals Royala, a dostali w zamian oprócz Seikaly’ego także wybór w drugiej rundzie draftu w 1999 r. oraz zmarłego niedawno Clifforda Roziera. To był więc naprawdę dobry ruch dla Orlando.

Pamiętajmy, że był to okres swoistej żałoby po odejściu Shaqa do Lakers, a Rony (właściwie Ronald Fred) wypadał zaskakująco dobrze w roli jego następcy. Komplementy pod adresem Libańczyka, takie jak ten ze strony Adubato, były więc w pełni zrozumiałe.

Seikaly, dziś zapalony DJ muzyki klubowej oraz biznesmen odnoszący sukcesy na rynku nieruchomości, zdołał ewakuować się z Oakland jesienią 1996 r. Wspomniany w anegdocie Mullin nie miał tyle szczęścia. Choć faktycznie był niezadowolony  ze swojej malejącej roli w ofensywie, a przede z braku perspektyw Golden State, musiał przemęczyć się kolejny rok w zanim w końcu odesłano go do Indiany m.in. za Ericka Dampiera. Seikaly skomentował to później w wywiadzie jako „oznakę braku szacunku” klubu wobec swojego najbardziej zasłużonego zawodnika.

Kompletnie nie powiodła się też próba odmłodzenia drużyny i jej przebudowy. Latrell Sprewell miał zbyt trudny charakter, aby stać się fundamentem i liderem nowych Warriors. Afera z trenerem Carlesimo była idealnym potwierdzeniem tej teorii.

Joe Smith? Dziś śmiało można przyznać, że był jednym ze słabszych graczy wybranych z jedynką w drafcie. Po obiecujących dwóch pierwszych sezonach dano sobie z nim spokój. Nie zagrzał także zbyt długo miejsca w Sixers, a w Minnesocie na chwilę zawrócił w głowie Kevinowi McHale’owi. Doszło wówczas do małego skandalu, gdy liga dowiedziała się o potajemnych porozumieniach między Wolves, a ówczesnym agentem Smitha Andrew Millerem. Plan polegał na tym, że Smith miał podpisać z Minnesotą 3 jednoroczne kontrakty, tak aby klub nabył do niego prawa Birda, po czym obie strony mogłyby podpisać dużą większą umowę. Sprawa wyszła jednak na jaw i NBA nałożyła na Timberwolves karę w postaci wykluczenia z prawa do wyborów w pierwszych rundach przez pięć kolejnych draftów.

„W całej lidze było pewnie z osiem albo dziesięć zespołów, które robiły dokładnie to samo. Oni rozgrywali to dobrze. My nie” – komentował po latach całą sytuację Kevin McHale.

Wróćmy jednak do Bay Area. Krótko po skandalu z początku grudnia 1997 r. z Latrellem Sprewellem Warriors dobili targu w sprawie oddania Smitha do Philadelphii. Nie mogli z nim dojść do porozumienia w sprawie przedłużenia kontraktu (Smith miał podobno ofertę na ponad 80 milionów dolarów, ale ją odrzucił. Później już nigdy nie zobaczył podobnych pieniędzy), a poza tym w składzie i tak potrzebne było totalne przewietrzenie. Ściągnięto w zamian przydatnych weteranów: Clarence’a Weatherspoona, Jima Jacksona oraz Briana Shawa. Dwa dni później do skutku doszła też mniej istotna transakcja z Chicago, dzięki której szeregi Dubs zasilił zawsze jurny Jason Caffey.

Była też inna umowa jeszcze z początku sezonu. Z Charlotte Hornets wyciągnięto popularnego Tyrone’a „Muggsy” Boguesa oraz Tony’ego Delka w zamian za B.J. Armstronga. Warriors byli więc jednym z aktywniejszych klubów na rynku w trakcie rozgrywek 1997/98.

Ta aktywność nie miała jednak najmniejszego przełożenia na poprawę rezultatów drużyny. Byli na dnie Pacific Division. Miminalna poprawa nastąpiła tylko w skróconym przez lokaut sezonie 1998/99, w którym wygrali 21 z 50 meczów. Później wszystko wróciło do kompromitującej dla zawodowego klubu normy. W latach 1999-2001 Warriors wygrali łącznie zaledwie 36 meczów. W międzyczasie zaliczyli też małą karuzelę trenerską – od Carlesimo i Gary’ego St. Jeana po Dave’a Cowensa i Briana Wintersa.

Jedynym jasnym punktem drużyny był w tamtym czasie Antawn Jamison, który – przypomnijmy – trafił do Oakland w dniu draftu ’98 w wymianie za swojego kolegę z North Carolina, czyli Vince’a Cartera.

Nie był to wcale jakiś niezrozumiały transfer. CV Jamisona z czasów gry w NCAA mówiło samo za siebie. Z drugiej strony, można się dziś zastanawiać jak ewentualne pozostawienie w składzie Cartera wpłynęłoby na wzrost popularności Warriors wśród kibiców na całym świecie i czy przełożyłoby się to poprawę wyników.

Po dość niewyraźnym sezonie debiutanckim, Jamison wziął się w garść i zaliczył olbrzymi progres w kolejnym roku (poprawił średnią punktową z 9,6 pkt na 19,6). W sezonie 2000/01 zaliczył nawet dwa występy z rzędu, w których rzucał po 51 punktów. Wyglądał przy tym jak silny skrzydłowy nowego tysiąclecia. Wybiegany jak gazela i ze sporym arsenałem zagrań, często dość nietypowych jak na kogoś jego wzrostu.

Tamtego pamiętnego grudnia 2000 r., u progu nowego wieku, Jamison najpierw zdominował śp. Seattle Supersonics, a później L.A. Lakers. Kobe Bryant nie pozostawał jednak dłużny i również zdobył tego dnia 51 punktów. Tym samym z pozoru nieistotny mecz pomiędzy ówczesnymi mistrzami NBA, a ligowym słabeuszem przerodził się w jeden z najbardziej pamiętnych pojedynków w historii. To było coś rzadko spotykanego. Po raz ostatni taki show zrobili w 1962 r. Wilt i Elgin Baylor, i co ciekawe również było to w meczu między Warriors i Lakers. Obaj rzucili wtedy odpowiednio 63 i 51 punktów.

Popatrzmy jak Antawn uprzykrzał życie Horace’owi Grantowi – czterokrotnemu członkowi All-Defensive 2nd Teams.

„Ten mecz mówił sam za siebie. Cieszę, że fani będą mieli jutro o czym gadać w salonie fryzjerskim” – mówił trener Dave Cowens po niespodziewanej wygranej nad Lakers.

Jamison naprawdę wydawał się być idealnym kandydatem do tego, aby zbudować wokół niego ciekawy zespół. Tak się jednak nie stało. Warriors byli obok L.A. Clippers i Vancouver Grizzlies postrzegani jako najgorzej prowadzony klub w lidze, i było w tym coś na rzeczy. W drużynie brakowało doświadczenia i dobrych wzorców. W sezonie 2001/02 w składzie było tylko trzech graczy powyżej 30. roku życia, z czego właściwie tylko Chris Mills regularnie pojawiał się na boisku (zbliżający się do końca kariery Mookie Blaylock wystąpił tylko w 35 meczach, a Dean Garrett w zaledwie 5).

Warriors mieli całą plejadę młodych talentów, ale ponownie nie potrafili z tego skorzystać. Podobnie jak wcześniej, z ich wartości korzystały dopiero inne kluby. Oprócz Jamisona w Bay Area grali wówczas m.in. Larry Hughes, uwielbiany do dziś przez kibiców dawnych Sonics Danny Fortson, Bob Sura czy znany później z gry w Eurolidze Marc Jackson (nie miał nic wspólnego z Markiem Jacksonem).  Byli również trzej pierwszoroczniacy: Troy Murphy, Jason Richardson, który niemal z miejsca stał się najefektowniejszym graczem w lidze oraz zawsze wierzący w siebie Gilbert Arenas.

Tak jest, Arenas, Hughes i Jamison grali razem przez jeden rok już w Golden State Warriors, ale dopiero w Waszyngtonie utworzyli jeden z najlepszych tercetów ofensywnych w lidze i ścierali się z LeBronem w pamiętnych seriach playoffs. Przypadek? Być może. W Oakland hierarchia była inna, a ambicje Gilberta Arenasa były dużo większe. Miał jednak ku temu powody. W swoim drugim sezonie udowodnił, że nie będzie tylko kolejnym graczem z drugiej rundy draftu, któremu cudem udało się przebić do rotacji. Po tym jak zakończył rok ze średnimi ponad 18 punktów i 6 asyst dziennikarze przyznali mu nagrodę MIP. W tym momencie Arenas był już na najlepszej drodze do zmiany swojego statusu na gwiazdę ligi.

Ostatecznie cała wyżej wymieniona trójka trafiła do Wizards okrężnymi drogami. Hughes podpisał z nimi kontrakt jako wolny agent latem 2002 r., Arenas poszedł w jego ślady rok później, a Jamison wylądował w stolicy USA w wyniku dużej transakcji z Dallas Mavericks w czerwcu 2004 r.

Dziś pewnie mało kto już pamięta, ale Jamison po kilku imponujących sezonach w Warriors wylądował na rok w Mavs, gdzie zgodził się grać jako zmiennik Antoine’a Walkera i Dirka Nowitzkiego. Spełniał się w tej roli na tyle dobrze, że na koniec rozgrywek otrzymał nagrodę dla najlepszego rezerwowego. To tylko kolejny dowód na to jak poukładanym był graczem i że nie miał nic przeciwko rezygnacji z własnych ambicji dla dobra zespołu.

Warriors niemal tradycyjnie zostali z ręką w nocniku. A to wszystko w momencie, gdy sprawy zaczynały – „z pewną taką nieśmiałością”, ale jednak – nabierać rumieńców. Po przyjściu trenera Erika Musselmana zespół powoli wychodził na prostą. Po cichu myślano o powrocie do playoffs.

W sezonie 2002/2003 Dubs wygrali 38 meczów. Mieli drugi atak w całej lidze. Coś ciekawego zaczynało się tam dziać. Nawet Earl Boykins na dobre potwierdził, że nie tylko należy mu się miejsce w lidze, ale może też pełnić funkcję świetnego wsparcia z ławki.

Wspomniane odejście do Jamisona do Mavericks było wynikiem dużej wymiany z udziałem aż 9 graczy. Warriors otrzymali za swoją potencjalnie największą gwiazdę cały sztab weteranów: Nicka Van Exela (rok później sprzedano go do Portland), Avery’ego Johnsona i Ronalda „Popeye’a” Jonesa (obaj zakończyli kariery po jednym sezonie w Bay Area), a także Evana Eschmeyera i Francuza Antoine’a Rigaudeau, który nie rozegrał w Oakland ani jednej minuty.

Golden State znowu stali się przystankiem dla graczy w drodze do lepszych warunków w innych klubach albo dla tych chcących w spokoju doczekać do sportowej emerytury. Dziś lepiej nie wspominać tam na mieście, że ich czołowym graczem w tamtym sezonie był Erick Dampier, który walcząc o nowy lukratywny kontrakt dawał Warrors średnio ładnie wyglądające 12,3 punktu oraz 12 zbiórek.

Mieszkańcy zatoki musieli w spokoju przeczekać ten okres i kibicować blisko 40-letniemu Cliffordowi Robinsonowi (żarty z geriatrii na bok – „Uncle Cliffy” jako jedyny zdołał rozegrać wszystkie 82 mecze w sezonie), starającemu się Mike’owi Dunleavy’emu  Jr oraz przede wszystkim robiącemu furorę w kolejnych konkursach wsadów, Jasonowi Richardsonowi. W międzyczasie w drafcie pozyskiwano coraz to nowszych żółtodziobów. Tym razem prosto z dalekiej Łotwy i to na długo zanim świat usłyszał o Kristapsie Porzingisie. Wówczas do ligi wstępował inny wyżelowany chudzielec, którego kariera była naznaczona kontuzjami i który miał skłonności do ostrego imprezowania  (proszę wierzyć na słowo, że w internecie łatwo znaleźć dużo bardziej kontrowersyjne zdjęcia z udziałem nr 11 draftu 2004 r. Tak, chodzi o te z samochodem, dwójką kolegów i dziewczyną z ustami pełnymi roboty).

Andris Biedrins mimo niewątpliwego potencjału w defensywie, dał się jednak głównie zapamiętać jako totalny antytalent na linii rzutów wolnych i spadkobierca numeru Latrella Sprewella.

Ale warto było czekać i zrywać kolejne kartki w kalendarzu. Już wkrótce do Kalifornii miał zawitać gracz, który wywindował klub na poziom niewidziany w Oakland od czasów Run TMC. Jak każdy w tamtym czasie, bardzo nie chciał trafić do Warriors. To było jak zesłanie na Alcatraz.

Potem zmienił zdanie.

O przypadkach Barona Davisa i rewanżu Dona Nelsona na Dallas Mavericks już w kolejnej części tekstu.

Dyskusja 6G

Komentarze 0

Masz coś do dodania? Wskakuj do rozmowy.

Jeszcze nikt nie skomentował tego tekstu. Rozpocznij dyskusję.

Szósty Gracz na bieżąco

Włączyć powiadomienia?

Damy Ci znać o nowych tekstach, podcastach i materiałach 6G. Po kliknięciu potwierdź zgodę w oknie swojego urządzenia.

Możesz zmienić decyzję w sekcji „Powiadomienia 6G” w stopce.