
Kolanowski: Fabryka Gwiazd w Oakland (II)
Piotr Kolanowski kontynuuje opowieść o Golden State Warriors. Tym razem czas na drugą część. Jeżeli ominąłeś pierwszą, koniecznie zacznij tutaj.
Młody obrońca Golden State Warriors rozpoczynał swoją karierę jako anonimowa postać.
Umknął wielu poszukiwaczom talentów w dużej mierze z tego względu, że nie grał w organizowaną koszykówkę aż do ostatniej klasy w Washington High School w północnej części Milwaukee. W reprezentacji szkoły znalazł się zresztą dosyć przypadkowo. Właściwie tylko dlatego, że pewnego dnia spotkał na korytarzu Jamesa Gordona – trenera szkolnej drużyny, który namówił go do przyjścia na salę.
Wcześniej temu utalentowanemu chłopakowi z rozbitej rodziny niespecjalnie zależało na regularnych treningach. Grał w kosza dla czystej przyjemności. Regularny streetball, dziesiątki godzin na asfaltowych boiskach, ale nic poza tym. Spotkanie z trenerem Gordonem na zawsze odmieniło jego życie. Od tamtej pory Latrell Fontaine Sprewell – może trochę nieświadomie, ale jednak – zaczął wyrabiać sobie pozycję w koszykarskim światku.
W swoim jedynym sezonie rzucał średnio 28 punktów i był największą gwiazdą szkolnej drużyny Washington. Było to jednak za mało, aby otrzymać choćby jedną ofertę stypendium z którejś uczelni z I dywizji NCAA. To byłoby zbyt piękne. Zamiast tego Latrell musiał zadowolić się opcją przeprowadzki do odległego Poplar Bluff w Missouri. W tym niewielkim mieście, w którym mieszka tylko kilkanaście tysięcy ludzi, znajduje się równie niewielka i mało znacząca szkoła Three Rivers Community College.
Przejście przez nawet tak pozornie mizerny etap aż do NBA nie byłoby wcale aż tak nieprawdopodobne. Nauka notowała w końcu już podobne przypadki, jak choćby ten Dennisa Rodmana. Tymczasem Latrell Sprewell nie wykorzystał nawet tej szansy. Został zawieszony przez trenera Gene’a Bessa za konflikt z prawem – został przyłapany na kradzieży w jednym z lokalnych sklepów.
Na parkiecie Sprewell był jak nieoszlifowany diament. Grał bardzo intensywnie, nie tylko w ataku, ale również w obronie. Po incydencie w Missouri tracił jednak szansę na jakąkolwiek poważną grę. W dodatku miał też inne problemy na głowie. Jego ówczesna dziewczyna spodziewała się drugiego dziecka i musiał myśleć o zapewnieniu jak najlepszych warunków swojej powiększającej się rodzinie.
Wszystko to w wieku niespełna 20 lat.
Kiedy wydawało się, że znalazł się pod ścianą, a jego dopiero co i tak raczkująca kariera legła w gruzach, dość nieoczekiwanie pomocną dłoń wyciągnęła uczelnia Alabama. Uznany trener Winfrey „Wimp” Sanderson widział go u siebie i wyszedł z propozycją transferu, co zgodnie z przepisami NCAA wiązało się oczywiście z kolejnym rokiem przerwy w grze. Dla Sprewella była to jednak niewielka cena za możliwość uratowania swojego koszykarskiego życiorysu.
W Alabamie trzymał się z dala od kłopotów. Według wspomnień Sandersona jego jedynym poważniejszym wykroczeniem było spóźnienie się na autobus na jeden z meczów wyjazdowych. Poza tym był wzorowym graczem do prowadzenia przez szkoleniowców. Punktualny na treningach, a przede wszystkim zdolny do poświęceń dla dobra zespołu.
Ta punktualność na treningi wiązała się poniekąd z inną pasją Sprewella, jaką były… sprzęty Hi-Fi. Dobry kumpel Latrella z Alabamy, a później jego rywal z NBA, Robert Horry pamięta, że zawsze ustawiał on budzik w swojej wieży o określonej godzinie, przez co głośna muzyka budziła wszystkich w akademiku.
Sprewell nie był zresztą tylko biernym użytkownikiem sprzętów grających, ale także zamiłowanym majsterkowiczem i chętnie reperował je w wolnym czasie. Wśród swoich kolegów z drużyny zawsze był znany jako specjalista od stereo.
Z racji wcześniejszych zawirowań Latrell nie zagrzał oczywiście długo miejsca w Alabamie. Swoją przygodę z NCAA skończył po ledwie dwóch sezonach. W ostatnim roku zaliczył solidne statystyki na poziomie 17,8 punktu oraz 5,2 zbiórki, po czym przyszła pora na NBA i przeprowadzkę do Oakland.
Sprewell znalazł się właściwie w wymarzonej dla każdego debiutanta sytuacji. Nie trafił przecież do zespołu będącego w przebudowie. Warriors byli na fali wznoszącej. Kiedy David Stern ogłaszał podczas ceremonii draftu, że Golden State wybierają właśnie Sprewella, komentujący to wydarzenie w telewizji Doug Collins wyrażał poniekąd obawy, czy w rotacji Dona Nelsona starczy minut dla debiutanta z Alabamy. W Oakland nie brakowało w końcu graczy obwodowych i wszyscy myśleli, że Dubs poświęcą swój wybór na kogoś wysokiego, jak Elmore Spencer czy Sean Rooks (sugerowani przez Collinsa) lub ewentualnie P.J’a Browna (faworyt Hubie’ego Browna).
Nelson w swoim stylu zagrał jednak wszystkim na nosie i jak się okazało, ponownie miał rację.
Sezon 1992/93 nie był dla Warriors zbyt łaskawy. Właściwie wszyscy kluczowi zawodnicy walczyli z kontuzjami (Mullin opuścił 36 meczów, Hardaway 16, Marciulionis 52, a pozyskany za Richmonda Billy Owens 45). Nellie nie miał więc innego wyjścia, jak dać szansę innym . Sprewell grał sporo już od pierwszego sezonu (prawie 36 minut na mecz) i dość niespodziewanie szybko wyrósł na największą gwiazdę klubu.
Nieudany sezon Warriors (bilans 34-48, 10. miejsce w Konferencji Zachodniej) dał im oczywiście udział w loterii draftu (otrzymali trzeci wybór). Gdyby ktoś nie pamiętał, to była to równie udana klasa, jak ta 1992 roku Niezwykłymi szczęściarzami (choć co do tego wielu zwolenników wszelakich teorii spiskowych do dziś ma spore wątpliwości) okazali się Orlando Magic, którzy drugi raz z rzędu wylosowali pierwszeństwo w naborze. I tak jak rok wcześniej doskonale wiadomo było kto pójdzie z jedynką (podczas tamtej ceremonii loterii wszyscy generalni menadżerowie mieli już przygotowane koszulki swoich klubów z numerem 33 i nazwiskiem O’Neal), tak i tym razem zdecydowana większość była nagrzana na pewnego niezwiązanego z X-Men Wolverine’a z Michigan.
Mimo nieprawdopodobnej wtopy, a wręcz aktu totalnej bezmyślności podczas Final Four w 1993 roku, Chris Webber wciąż pozostawał główną nagrodą dla wszystkich chcących się odbudować drużyn w lidze. Kibice Orlando Magic oczami wyobraźni widzieli już najlepszy duet podkoszowy w lidze. Jednak ku zaskoczeni wszystkich, włodarze z Florydy niemal w ostatniej chwili zmienili plany, a tym samym dokonali jednego z kluczowych transferów w całej dekadzie.
Wtedy ciężko było ocenić kto wyszedł lepiej na tej wymianie. Wydawało się, że obie strony dostały to, czego potrzebowały. Orlando zyskało rozgrywającego przyszłości. Z kolei Golden State dostali tak potrzebnego im od lat gracza pod kosz. W obu klubach nie brakowało powodów do optymizmu.
Na papierze Warriors wydawali się idealną mieszanką rutyny z młodością. Mogli sporo namieszać i być czarnym koniem w sezonie 1993/94. Niestety jeszcze przed jego rozpoczęciem klubowi lekarze musieli podać dwie fatalne wiadomości. Najpierw podczas typowej gierki treningowej więzadło krzyżowe w prawym kolanie zerwał Sarunas Marciulionis, a później, już przed samym startem rozgrywek, to samo (ale w lewym kolanie) przytrafiło się Timowi Hardawayowi, który był przecież w życiowej formie i jako dopiero piąty gracz w dziejach notował przez dwa kolejne sezony średnio ponad 20 punktów i 10 asyst.
Nelson miał pecha, ale dzięki temu znowu mógł próbować nowych rozwiązań taktycznych. Szczególnie bolesny był brak Hardaway’a, którego ciężko było zastąpić. Warriors zaliczyli kilka eksperymentów z rozgrywającymi. Sporo czasu na tej pozycji spędził nawet Sprewell, ale ostatecznie Nelson dał spory kredyt zaufania swoim maluchom – jednemu z najniższych graczy w historii Keithowi Jenningsowi oraz przede wszystkim Avery’emu Johnsonowi, który właśnie w tamtym sezonie na dobre udowodnił swoją wartość w lidze (średnio 10,9 punktu oraz 5,3 asysty).
Finalny rezultat był całkiem niezły. Mimo braku głównego rozgrywającego Warriors wygrali 50 meczów i wrócili do playoffs. W pierwszej rundzie dostali jednak łomot od Phoenix Suns (szybkie 0-3 w serii rozgrywanej jeszcze systemem best-of-five), a Chris Webber – zdobywca nagrody dla najlepszego debiutanta – wraz z resztą podkoszowej obsady Golden State przeżył bardzo bolesny chrzest bojowy w starciach ze swoim aktualnym kolegą z TNT.
Z zewnątrz wszystko wyglądało cacy, ale ci którzy byli bliżej związani z klubem mogli jednak dostrzec zbliżające się czarne chmury nad Oakland.
Młodzi gracze, którzy mieli być fundamentem kolejnych sukcesów, szybko zaczęli sprawiać problemy.
W tym miejscu wracamy do Latrella Sprewella, który równoległe ze swoimi sukcesami indywidualnymi (jak powołanie do All-Star Game), rozpoczął własną krucjatę przeciwko całemu światu.
Zaczęło się dosyć niewinnie od bójek na treningach. Pierwszą ofiarą Sprewella był niespodziewanie Byron Houston, którego być może niektórzy pamiętają jako byłego gracza Prokom Trefla Sopot pod koniec lat 90-tych. Z kolei nieco ponad 10 lat temu Houston przypomniał o sobie w mediach, po tym jak pewna kobieta w Oklahomie nakryła go na masturbacji w samochodzie.
Bitka z Houstonem nie była może jeszcze niczym nadzwyczajnym. Takie rzeczy zdarzają się na treningach. Właściwie pozostali gracze Warriors byli wręcz pod wrażeniem odwagi Sprewella. Houston był w końcu dużo potężniejszy, cięższy o ponad 20 kilogramów. Koledzy twierdzili, że swoją fizjonomią przypominał większego Mike’a Tysona.
„Nikt nie zadzierał z Houstonem. Ale pewnego razu Spree walnął go trzy razy, zanim ten zorientował się o co chodzi. Wszystkich zamurowało” – wspominał po latach incydent Don Nelson.
To zdarzenie można by jeszcze swobodnie potraktować jako ciekawą anegdotę. Dużo poważniej przedstawia się jednak inna sytuacja, w której bezpośrednią ofiarą była młodsza córka Sprewella, Page.
W październiku 1994 roku została ona zaatakowana przez pitbulla należącego do Latrella. W wyniku ataku ledwie czteroletnia wówczas dziewczynka straciła kawałek ucha oraz doznała kilku obrażeń twarzy. Normalnie tego typu sytuacja zmroziłaby krew w żyłach każdego rodzica. Sprewell wydawał się jednak niespecjalnie poruszony tą sprawą, o czym można się było przekonać z udzielonego później wywiadu Timowi Keownowi z gazety „San Francisco Chronicle”.
Keown: – Wydaje się, że tamta sytuacja powinna na ciebie jakoś wpłynąć.
Sprewell: – Nie. Dlaczego?
Keown: – Ponieważ tu chodziło o twoją córkę.
Sprewell: – Nie. Takie rzeczy się zdarzają.
Keown: – Ale nie zawsze zdarzają się tak blisko domu…
Sprewell: – Ludzie codziennie umierają. Może gdyby te obrażenia były poważniejsze, to wpłynęłoby to jakoś na mnie.
Po tej wypowiedzi ludzie przecierali oczy ze zdumienia. Niektórzy, już po późniejszej aferze z trenerem Carlesimo, przedstawiali ten wywiad, jako namacalny dowód na to, że Sprewell może być niezrównoważony.
Do akcji z Carlesimo jeszcze dojdziemy. Wcześniej jednak Sprewell zdąży jeszcze m.in. opuścić kilka treningów, wszcząć kilka konfliktów w drużynie, zostać zawieszonym przez Nelsona oraz zagrozić policjantowi śmiercią podczas rutynowej kontroli drogowej (ostatecznie zarzuty wycofano).
Mniej więcej w tym samym czasie Don Nelson miał też inny, równie twardy orzech do zgryzienia. Mówiąc delikatnie, jego relacje z Webberem właściwie od samego początku nie były najlepsze. Był to typowy konflikt pokoleń, starcie dwóch zupełnie różnych światów. Nelson, choć lubujący się w niekonwencjonalnych rozwiązaniach, był mimo wszystko człowiekem ze starej szkoły. Jako zawodnik, część swojej kariery spędził w końcu w Bostonie u Reda Auerbacha. W jego mniemaniu kryteria w zespole powinny być jasne – to do trenera zawsze należy ostatnie słowo. Od swoich zawodników wymagał pełnej dyscypliny. To podejście pielęgnował w sobie przez całą trenerską karierę, którą rozpoczynał jeszcze w 1976 roku.
Tymczasem Webber przez swoich krytyków był uważany za kolejnego zepsutego przez sławę i pieniądze dzieciaka. W przeciwieństwie do Sprewella, który z nadmiernym zainteresowaniem ze strony mediów musiał sobie zacząć radzić dopiero w NBA, C-Webb był na ustach wielu skautów i dziennikarzy już jako 13-latek. Od początku mówiono mu, że ma przed sobą wielką przyszłość. Na dowód tego Webberowie musieli przecież regularnie walczyć z wiecznie zapchaną skrzynką pocztową, która zawierała dziesiątki ofert stypendialnych z największych uczelni w kraju.
Kiedy już postanowił wstąpić w szeregi Michigan, stał się główną twarzą „Fab Five” – największego popkulturowego fenomenu w historii akademickiej koszykówki. Mówiono o nich wszędzie, choć przecież nie zdobyli ostatecznie nawet jednego tytułu. Piątka graczy pierwszego roku z Webberem na czele, która miała zawojować NCAA stała się wręcz uosobieniem sportowej arogancji. Jedni ich uwielbiali, drudzy nienawidzili. Mieli sporo przeciwników w gronie byłych zawodników. Otwarcie krytykował ich choćby Bill Walton, który sam miał przecież na koncie niezrównane osiągnięcia za czasów występów w UCLA u trenera Johna Woodena.
Na Webbera przez całe życie trenerzy raczej chuchali i dmuchali. Steve Fisher w Michigan był jak dobry wujek. Kiedy jednak trafił do Dona Nelsona sytuacja diametralnie się zmieniła. Nellie często miał różne pretensje do swojego debiutanta. Podobno nie zawsze jednak przekazywał je podczas rozmów w cztery oczy. Częściej przy ludziach albo jeszcze gorzej – za plecami samego zainteresowanego. Webber czuł się tym urażony. Sam Nelson odpierał jednak te zarzuty, twierdząc, że C-Webb po prostu źle znosił krytykę i nie potrafił wyciągnąć konstruktywnych wniosków.
„Przez cały sezon rozmawialiśmy ze sobą może tylko siedem czy osiem razy. Czasem jakoś się dogadywaliśmy, ale niekiedy nie miałem pojęcia jak zareaguje. Miałem w życiu różnych trenerów. Niektórzy byli dupkami i krzyczeli przez cały czas, ale ostatecznie szanowaliśmy się” – wspominał swój debiutancki sezon Webber.
Kolejny rok (1994/95) miał być dla Warriors przełomowy. Po powrocie po kontuzji Hardawaya zespół był otwarcie wymieniany jako jeden z faworytów Konferencji Zachodniej. W rzeczywistości sezon okazał się jedną wielką katastrofą. Właściwie mistrzowskie aspiracje legły w gruzach jeszcze przed samym startem.
Chcąc dodatkowo wzmocnić strefę podkoszową, a jednocześnie odciążyć Webbera, który niejako z przymusu musiał grać na środku, Nelson dogadał się z Miami Heat i jeszcze 2 listopada wysłał na Florydę Billy’ego Owensa w wymianie za Rony’ego Seikaly’ego. Nellie nie wiedział chyba jednak, że tym ruchem tylko pogorszył i tak już napięte stosunki w zespole.
Owens był dość wszechstronnym skrzydłowym, którego Warriors pozyskali kilka lat wcześniej z Sacramento za Mitcha Richmonda. Jednak nawet rozpad Run TMC nie doprowadził wówczas do takich rozłamów z jakimi teraz musiał zmierzyć się Nelson.
Część graczy była mocno zżyta z Owensem. Był bliskim kumplem Webbera, Sprewella, a także Chrisa Gatlinga. Pierwszy z nich był tak zły na Nelsona, że sam poprosił o transfer. W tym momencie napięcie sięgnęło zenitu. W mediach spekulowano na temat możliwych rozwiązań. Nelson był gotów nawet podać się do dymisji. Mało kto chyba na początku wierzył, że klub faktycznie zdecyduje się oddać najlepszego debiutanta poprzedniego sezonu. Webber i Sprewell mieli zawojować ligę i być filarami nowych Warriors.
Tak się jednak nie stało. Lokalne media wzięły stronę Nelsona w tym konflikcie i przedstawiały Webbera jako rozkapryszonego gwiazdora. Do żadnego kompromisu nie doszło i dwa tygodnie później C-Webb był już w samolocie do Waszyngtonu, dokąd trafił za Toma Gugliottę.
Wydawało się więc, że Nelson wyszedł z tej afery obronną ręką. Podczas pierwszego meczu przed własną publicznością, kibice zgotowali mu nawet owację na stojąco. Podziwiano go za to, że nie uległ presji.
Na tym jednak kończyła się dobra passa Nelsona. Atmosfera w drużynie była fatalna. Sprewell był w otwartym konflikcie z Hardawayem. Poza tym Spree był bardzo rozczarowany obiema wymianami. Chcąc wyrazić swoje niezadowolenie, przed każdym meczem Warriors wypisywał na swoich butach numery „4” i „30”, co było oczywiście swoistym hołdem dla byłych kolegów z zespołu. W tym nowym zwyczaju wtórował mu też Chris Gatling.
W międzyczasie Nelson musiał się zmagać też z własnymi problemami. W trakcie sezonu zachorował na zapalenie płuc i trafił na jakiś czas do szpitala. W końcu Nellie miał już dość. Czuł się wypalony i zrezygnował z prowadzenia zespołu jeszcze w trakcie sezonu.
Rok, w którym Warriors mieli wejść na wyższy poziom, tak naprawdę sprowadził klub na samo dno. Cały potencjał rozpadł się w mgnieniu oka jak domek z kart. Jakakolwiek logika oddania Webbera do Waszyngtonu została kompletnie zgubiona już w lutym, kiedy opchnięto Gugliottę dalej do Minnesoty, gdzie jego kariera nabrała rozpędu.
Wszyscy uciekali z Oakland jak z tonącego statku. Ewakuacja trwała w najlepsze także w kolejnych sezonach, kiedy klubem zarządzał już Dave Twardzik. Tim Hardaway został potem sprzedany do Miami (ze Sprewellem spotykał się później regularnie w playoffs w pamiętnych seriach z Knicks), Seikaly wymusił transfer do Orlando, a Chris Mullin wylądował w Indianie, gdzie grał u Larry’ego Birda. Tym samym z graczy, którzy decydowali o sile Warriors na początku dekady nie pozostał ostatecznie nikt.
Twardzik bez powodzenia próbował powstrzymać panujący chaos. Nie pomogło mu ani pierwszeństwo w drafcie 1995, które z perspektywy czasu zostało jednak zmarnowane na Joe Smitha, ani też wydawało się dobra decyzja zatrudnienia Ricka Adelmana na stanowisku nowego trenera (wytrzymał tylko dwa sezony, po czym odszedł z klubu wraz z Twardzikiem).
Warriors cały czas chylili się ku upadkowi. Stali się właściwie najgorzej zarządzaną organizacją w lidze. Nawet wyśmiewani od zawsze pod tym względem Clippers zdołali w międzyczasie odbić się na krótko od dna i awansować do playoffs w 1997 roku.
Największa katastrofa – przynajmniej pod kątem medialnym – miała jednak dopiero nadejść. Nie miała jednak ona żadnego związku ze zmianą wizerunku klubu. Przed sezonem 1997/98 Warriors zaprezentowali swoje nowe logo, stroje – w niczym nieprzypominające poprzednich oraz przede wszystkim trenera – P.J’a Carlesimo. Jak zwykle przy takich okazjach wiele mówiło się o nowym starcie, ale raczej nie o takim myślał nowy GM zespołu Garry St. Jean.
Carlesimo, podobnie jak jego poprzednicy, nie miał łatwo z Latrellem Sprewellem. Już na samym początku sezonu widać było, że coś wisi w powietrzu.
Do pierwszej konfrontacji doszło jeszcze w listopadzie w meczu przeciwko Lakers. Warriors wysoko przegrywali, a Carlesimo poprosił o przerwę. W trakcie narady zbulwersowała go postawa Sprewella, który robił sobie żarty na ławce rezerwowych. W ramach kary nie wpuścił go już do gry. Spree wyraził swoją dezaprobatę, kierując w stronę trenera soczystą inwektywę. W kolejnym meczu przeciwko Pistons Sprewell nie wyszedł już w pierwszej piątce.
Apogeum frustracji nastąpiło jednak niecały miesiąc później.
Podczas treningu Carlesimo zaczął krytykować nonszalanckie podania Sprewella, po czym podszedł do niego mimo ostrzeżeń i… reszta jest historią.
Za fizyczną napaść na trenera Sprewell został ostatecznie zawieszony przez NBA na cały sezon.
Jego kontrakt z Warriors (32 miliony płatne w 4 lata – podpisany latem 1996 r.) został początkowo anulowany, ale później unieważniono tę decyzję. Dodatkowo Spree stracił też swoją umowę z Converse na łączną kwotę 900 000 dolarów.
Oczywiście nie było mowy o tym, aby Sprewell kiedykolwiek powrócił do składu Golden State. Po wszystkich zawirowaniach, również tych związanych z lockoutem, Warriors wystawili swojego krewkiego obrońcę na sprzedaż. Mocno zainteresowane były przede wszystkim 3 zespoły: Spurs, Heat (gdzie znów spotkałby się z Hardawayem) oraz Knicks, do których ostatecznie trafił za Johna Starksa, Chrisa Millsa oraz Terry’ego Cummingsa.
Mimo wszystko sytuacja Warriors nadal była dosyć nieciekawa. Wciąż bezskutecznie szukano światła na końcu tunelu. Na krótko pojawi się ono dopiero w kolejnej dekadzie i będzie wiązało się z triumfalnym powrotem do Oakland Dona Nelsona, o czym więcej już w kolejnych częściach tekstu.
Dyskusja 6G
Komentarze 0
Masz coś do dodania? Wskakuj do rozmowy.
Jeszcze nikt nie skomentował tego tekstu. Rozpocznij dyskusję.