
Wake-Up: Wembanyama ma sig-move. Cunningham wziął rewanż – wygrał w San Antonio
Świetny mecz wreszcie obejrzałem. Poszedłem spać z myślą, że w końcu jest na co wstać.
„Świetny mecz” potrzebował udziału finalistów NBA i drużyny, która wygrała sezon regularny w Konferencji Wschodniej. Potrzebował, by jeden skład oddał do przerwy tylko dziesięć rzutów za trzy, a gracz z drugiego trafił w pierwszej połowie wszystkie swoje corner-trójki. Skończmy z tymi pieprzonymi trójkami ze skrzydeł, które są ciasno kontestowane. Potrzebował też bardzo dobrej obrony, bez wizyt na linii i przerw w grze. Jako template – do Luwru. Po prostu let’s go!
Pistons wygrali w San Antonio, Knicks jak zwykle pokonali Toronto. Gdy to piszę, Charlotte prowadzi z Lakers w Staples Center 94-78 i kończy się trzecia kwarta – nie grają Reaves i Kessler (i LaMelo). Gra za to wreszcie (dobrze) Brandon Miller. Luka jest już na 28 rzutach, a od drugiej kwarty już na czterech faulach.
Kontuzja: CJ McCollum – który sam oddał Flemingsowi miejsce w piątce – poniańczy teraz łydkę przez około cztery tygodnie.
(8-6) New York @ (5-9) Toronto 111:102 Brunson 31 – Walter 25
(9-4) Detroit @ (12-3) San Antonio 105:93 Cunningham 27 – Wembanyama 25/18z
(9-5) Portland @ (11-4) Minnesota 105:106 Holiday 23 – Dosunmu 30
(2-13) Utah @ (4-9) LA Clippers 132:107 Sensabaugh 40/11z – Lopez 23
(4-9) Charlotte @ (12-2) LA Lakers wygląda coraz gorzej dla Charlotte
Najpierw Minnesota zaskakuje Portland na samym końcu:
2-0 w dwa dni. Zaraz jeszcze do tego wrócimy, bo „Trey Lyles”.
San Antonio, dzień dobry.
Na wiosnę każdy chciał, żeby Victor Wembanyama miał już swój signature-move. Na jesieni wygląda, że wreszcie taki ma – i jest głupiutki: nie jest to do końca koszykówka, ale pasuje do tego, kim jest. Zrobił go dwukrotnie w pierwszych sześciu minutach meczu z Detroit – zanim trójki z rogów Juliana Champagnie, obrona i gra w transition Spurs rozerwały mecz na 40-26 w drugiej kwarcie.
Pierwszą wersję zrobił już w tym sezonie więcej niż jeden raz. To jest ten signature – po dwutakcie ze szczytu:
Druga jednak dopiero sprawiła, że pomyślałem, że faktycznie próbuje opanować to do perfekcji:
Oczywiście nie możesz tego zrobić na bloku – lewym czy prawym – ale za każdym razem, gdy Wembanyama postuje kogoś na skrzydle, nie wygląda to pozycję, w której ma przewagę. W czasach minionych moglibyśmy o tym wszystkim rozmawiać. Ta obecna NBA – ze swoją przypadkowością, flow i stylem 5-0 w ataku – pasuje pod niego perfekcyjnie. Następnym krokiem Spurs – którzy liderują lidze w punktach w paint i w punktach w transition – będzie to, jak poprawić się w ataku pozycyjnym, jako team. Nie jest to skład, który zapewni dobry spacing wokół gry 1-na-1 Wembanyamy.
Spurs czekają cały czas na Tobiasa Harrisa – ten ma już 34 lata i z każdym dniem nie jest młodszy. Luke Kornet – udowodniony w playoffach jako third-string center – nadal gra przed Tarrisem Reedem. Więc Spurs raz jeszcze zostali zniszczeni ostatniej nocy w minutach bez Wembanyamy. Jedyną różnicą jest to, że trio swoich point-do-combo-guardów grają od pierwszej minuty. Dlatego miesiąc zajęło mi, by wreszcie ich zobaczyć. W poprzednim sezonie widziałem Spurs z sześćdziesiąt razy i byli moim ulubionym teamem z wąskiej grupy drużyn, z których żadna nie zrobiłaby Top-3 czy 5 dziesięć lat temu.
Pistons – w wersji z ostatniej nocy – prawdopodobnie, by ten top zrobili. Byli głodniejsi, lepsi w obronie jeden na jeden – co jest trudne, gdy po drugiej stronie grają Stephon Castle i Dylan Harper. Pistons to nie frajerzy, żadne popychadła – nawet bez Durena (i Stewarta) i bez Duncana Robinsona (quad) – więc wrócili do meczu, a Cade Cunningham od drugiej kwarty grał spokojnie i cudownie – zwłaszcza w kontekście tego, co Castle zrobił mu w poprzednim sezonie. Cunningham – koszykarska wersja Harry’ego Kane’a.
Mecz był ciasny, a oba składy trafiały w połowie drugiej kwarty po 64 procent za dwa. Pistons od startu drugiej obrócili ten mecz o 25 punktów, ale i tak trafił do crunchtime. Spurs zmniejszyli straty do pięciu na trzy minuty przed końcem – ale wtedy Cunningham trafił jeden-na-jeden w middy, Spurs stracili piłkę i Daniss Jenkins trafił w transition vassellową trójkę z lewego skrzydła. +10 na 105 sekund przed końcem.
I ci co już zdążyli w listopadzie powiedzieć, że to już jest liga San Antonio Spurs? Jeszcze nie jest. Muszą poprawić się w halfcourt – zaczekać na Harrisa, a potem może zrobić trade. Jestem pewien, że to drugie cały czas nie pozwala menedżmentowi spać.
105:93 Detroit. Tu Koszykarski Harry dał znak do powrotu:
14 punktów, 12 asyst, 9 zbiórek, 5 przechwytów roboty Ausara Thompsona – którego krył Victor. 27 punktów na 12-25 Cunninghama.
Póki co, Spurs na końcu stracili Harpera, który poślizgnął się i kontuzjował – wydaje się – pachwinę.
W meczu Minnesoty z Blazers ci drudzy mieli jeszcze jedną szansę. Trey Lyles:
Trey Lyles. LaMelo pomógł jeszcze Camarze spudłować leworęczny layup. 30 punktów Ayo na 7-11 za trzy – 15 już w pierwszej kwarcie. 11-4 to wyrównany najlepszy start w historii organizacji.
Jeszcze Joel z poniedziałku:
Perfekcyjnie.
JJ Redick o ławce Suns:
„Oglądaliśmy ich cały poprzedni sezon. Ich rezerwowy unit to ich najlepszy unit. Ta grupa z Gillespiem, Kennardem, Goodwinem i Dunnem, to ich najlepszy skład. Ta grupa gra jak Suns z zeszłego roku. Trudno się ich kryje”
Wymienienie całej piątki na nową – to byłoby dopiero coś.
Luka – znów – po gwizdku:
Wygląda na to, że Charlotte jednak nie ogarnie prowadzenia dwudziestoma z Lakers – bo po trzech sekundach jest już czterema – i w pracy nie chcę nawet sprawdzać, że stało się, co stać się musi. Quentin Grimes jest w ogniu, niestety. Z kwestii powiązanych – w San Antonio, dziś w nocy, doszło niemal do tragedii:
Dyskusja 6G
Komentarze 0
Masz coś do dodania? Wskakuj do rozmowy.
Jeszcze nikt nie skomentował tego tekstu. Rozpocznij dyskusję.