
Wake-Up: Bulls zaskoczyli Wolves w Minneapolis. NBA to liga szans
Patrick Williams rzucający daggery za trzy przeciwko drużynie liderującej lidze w Net-Rating – to było w sobotnim-niedzielnoporannym menu. Jeśli powiedziałeś sobie, że to wreszcie jest sezon, w którym P-Will się przełamie – to jest twój dzień.
T jest oczywiście małe. Pięć meczów zagrano w sobotę. Żadnego wieczorem. Chicago wygrało w Minneapolis, a Cleveland posadziło starterów – Mario wyszedł w piątce – i pokonało Dallas. Miami w piątek pokonało Cleveland, a w sobotę Detroit.
(7-4) Denver @ (4-1) New Orleans 116:108 Jokić 26/8/10 – Williamson 24
(7-6) Dallas @ (7-7) Cleveland 117:127 Irving 24 – Proctor 24/11/10
(3-9) Brooklyn @ (9-4) Memphis 110:129 Sharpe 16/11/5 – Coward 23/12z
(8-4) Detroit @ (7-6) Miami 117:137 Cunningham 33/8a – Antetokounmpo 34/14/8
(3-9) Chicago @ (9-4) Minnesota 117:106 Powell 24 – McDaniels 18
Zajęło Wolves 14 trójek, by w końcu trafić jedną – około piętnastu minut. Kiedyś, gdy nie siedziało za trzy, to przestawało się rzucać i kombinowało się za dwa. Co za nonsens.
Bulls – po wygranej w piątek po dogrywce z Atlantą – przyfrunęli do Minneapolis bez kontuzjowanego Caleba Wilsona i bez Jalena Smitha i Nica Claxtona w back-2-backu. Wyglądali więc jak zeszłoroczni Bulls, co było nieco smutne – w końcu czasem myślisz, oglądając sezon, że włączysz mecz i zobaczysz coś wow-nowego. Nie. To nadal Chicago, ci sami gracze, plus Norman Powell, więc ci sami gracze.
Temperatura tego meczu zmieniła się, gdy P-Will chwycił piłkę i dotknął nią klatki piersiowej Ayo Dosunmu – byłego kolegi z drużyny – i otrzymał za to faul techniczny. Z szesnastu punktów przewagi Chicago zostały już tylko trzy. Wtedy jednak Buddy Hield wszedł z ławki i zrozumiał moment. Wolves przegrywali cały sobotni mecz. Bulls byli w back-2-backu, ale to Chicago wyglądało świeżej – 19 punktów w transition miało już w trzy pierwsze kwarty, cholera, ci sami Bulls Billy’ego Donovana, layupy Tre’a Jonesa z zapaloną świeczką w drugiej dłoni – nie kończyłby ich w tłoku minionych lat.
Jones objeżdżał ludzi, Gobert był wyciągany z pola trzech sekund, Buddy tańczył. Chicago grało kontratak jak plaga. Najpierw Zach Collins, a później Williams wyfejkowali Rudy’ego pod koszem i kończyli na nim. Była ta słodka odpowiedź NBA na Wolves klikających w poprzednich meczu, liderujących lidze w efektywności ofensywnej i w Net-Ratingu. Tylko, co stałoby się, gdyby w pierwszej kwarcie Minnesota – 9 na 38 za trzy w meczu – zdecydowała się po prostu zdobywać punkty, zamiast próbować je zdobyć za trzy?
Nigdy nie dowiemy się, co stałoby się przez pięć ostatnich lat.
15 punktów Patricka Williamsa, 5-9, 2-4 za trzy, 2 przechwyty, blok, smallballowy center. Co za dzień, by być żywym.
LaMelo? 4-19 za 3. Przynajmniej Rudy próbował:
1 punkt. 0-7.
Giannis do Klaya z podłogi:
6-11 za trzy i 26 punktów w 20 minut gry Klaya Thompsona, 34 punkty na 13-17 dominacji Giannisa przeciwko Detroit bez Jalena Durena. To już cztery zwycięstwa z rzędu Miami.
Norchad Omier – ten sam – Mario Hezonja – 22 punkty – rookie Meleek Thomas i Tyrese Proctor – 24 punkty, 11 zbiórek, 10 asyst – rozegrali w sobotę Dallas Mavericks. NBA to liga szans.
Memphis swoje:
23 punkty na 7-13, 4-6 za trzy, 12 zbiórek, dwa steale, dwa bloki Cedrica Cowarda. Ale wciąż chce się szybciej i więcej. To samo Cooper Flagg: 6-19 z Cleveland.
Top-10 z soboty:
Dyskusja 6G
Komentarze 0
Masz coś do dodania? Wskakuj do rozmowy.
Jeszcze nikt nie skomentował tego tekstu. Rozpocznij dyskusję.