Rzutówka: Pierwszy pojedynek Jay’ów rozczarował, ale PG był w ogniu

Dziewięć lat spędzili razem w jednej drużynie i było to bardzo udany okres w historii Boston Celtics. Pięć występów w finale konferencji, dwie wizyty w wielkim finale i oczywiście mistrzostwo. W 2024 roku zamknęli usta krytykom nieustanie nawołującym do rozbicia ich duetu i twierdzącym, że nie są w stanie wspólnie doprowadzić zespołu na sam szczyt. Ale szybko okazało się, że nawet to nie wystarczyło. Ani żeby uciszyć ciągłe dyskusje, ani żeby wzmocnić relacje tej dwójki. Mimo że przez tyle lat grali razem, tak dużo razem wygrywali i przeszli też wspólnie przez wiele trudnych momentów – jak chociażby zamieszanie w szatni, gdy w zespole był Kyrie Irving, czy nagłe odsunięcie trenera, który doprowadził ich do wielkiego finału – Jayson Tatum i Jaylen Brown pozostawali tylko kolegami z pracy, którzy razem grają i nic ponadto.

Tolerowali się i potrafili współpracować na boisku. Nie zaprzyjaźniali się, bo to dwa zupełnie inne charaktery – Tatum spokojny, grzeczny i bez wyrazu; Brown przemądrzały i chętnie wyrażający swoje zdanie. Nie było między nimi konfliktu, ale nie było też relacji, przez co musiały pojawiać się ciągłe napięcia. Najwidoczniej nabrały na sile po poprzednim sezonie, w którym Brown przejął pałeczkę lidera i fantastycznie prowadził drużynę pod nieobecność kontuzjowanego Tatuma. Nadal niewiele wiemy, co działo się w Bostonie, ale relacje między liderami musiały mieć duży wpływ na tę zaskakującą wymianę sprzed kilku miesięcy. Teraz gdy już nie zakładają tych samych barw klubowych, te napięcia przerodziły się w zimną wojnę.

Tatum próbuje odsunąć od siebie sugestie i podejrzenia, że mógł mieć jakikolwiek wpływ na decyzję o transferze. Brown ewidentnie jest przekonany, że pomógł wypchnąć go z Bostonu i ma żal za to, jak został potraktowany przez swój były zespół. Tatum publicznie próbuje łagodzić te dyskusje, Brown subtelnie go podszczypuje, wskazując, że to tylko ładny PR jego byłego kolegi. Od wymiany nie rozmawiali ze sobą i minionej nocy to się nie zmieniło.

Po raz pierwszy zagrali przeciwko sobie. Tuż przed rozpoczęciem meczu Jayson podszedł do swojego byłego kolegi, klepnął go, ale Jaylen zupełnie to zignorował. Brown zauważył Tatuma dopiero gdy rozpoczęła się gra i zajął się pilnowaniem go. To był jeden z najbardziej wyczekiwanych pojedynków początku sezonu, ale ostatecznie nie doczekaliśmy się wielkiego spektaklu. Jak to przeważnie bywa w tej od lat rozczarowującej rywalizacji między Bostonem a Filadelfią.

W ujęciu historycznym to jedna z najdłuższych rywalizacji w NBA, bo sięga jeszcze czasów, gdy naprzeciwko siebie stawali Bill Russell i Wilt Chamberlain. Ale już wtedy wygrywali głównie Celtics i tak samo było też w minionych latach. Trzy razy wyrzucali Sixers z playoffów. Dopiero w zeszłym sezonie Sixers udało się wziąć rewanż i już w pierwszej rundzie pokonali Celtics w siedmiomeczowym pojedynku. To był ich duży sukces, ale długo nie utrzymały się dobre nastroje w Philly, bo zaraz potem zostali zmieceni przez przyszłych mistrzów. Ale to właśnie oni zakończyli erę Jay’ów w Bostonie i później sami przejęli Jaylena.

Celtics oddali Browna, wysyłając go akurat do rywala z dywizji, który dopiero co ich pokonał. To mocno podgrzało temperaturę tej rywalizacji i dużo było medialnego szumu przed tym pierwszym spotkaniem Browna ze swoim byłym zespołem. To miał być wielki mecz. Również dlatego, że spotkały się dwie obecnie najlepsze ekipy Wschodu. Ale to od początku do końca był mecz pod dyktando Celtics i nie doczekaliśmy się też bezpośrednich starć między Jay’ami. Brown szybko zniknął, mając kłopoty z faulami, a bohaterem wieczoru okazał się ten, za którego został wytransferowany.

Paul George wrócił do Philly i wziął rewanż na byłej drużynie, prezentując publiczności w Xfinity Mobile Arena grę, jaką bardzo rzadko mieli okazję oglądać w jego wykonaniu, gdy występował tutaj w barwach gospodarzy. 6 trójek i 36 punktów.

1) George w Sixers był ogromnym rozczarowaniem. Sprawnym weteranem na ogromnym kontrakcie, który przez dwa sezony więcej meczów spędził na ławce niż na parkiecie. Dlatego też wymiana po niego wyglądała na znaczący krok w tył dla Celtics. Oddali gracza z drugiej All-NBA w zamian za 36-latka, który dawno już spadł z górki swojego prime’u i nie potrafi utrzymać się przy zdrowiu. Ale przeprowadzka do Bostonu najwidoczniej pomogła PG odzyskać nową energię. Nie tylko po raz pierwszy od wyprowadzki z LA był gotowy od samego startu sezonu, ale też spisuje się wyjątkowo dobrze. Wczorajszy mecz był już drugim, w którym rzucił co najmniej 36 punktów. W barwach Sixers miał w sumie tylko cztery takie występy.

Po 10 meczach zalicza średnio 22 punkty, 5.2 zbiórek, 3.8 asyst i 2.1 przechwytów. I nie tylko teraz był super gorący na dystansie. Średnio trafia 3.7 trójek (drugi wynik w karierze) ze skutecznością aż 44%. Oczywiście na razie to tylko mała próbka 10 meczów, ale w Philly na podobnie dobry okres George’a musieli czekać niemal dwa lata – na finiszu zeszłego sezonu (10 meczów na 21pkt, 42% za trzy, 2.2 przechwytów). Jak się okazuje, to nie był fluke, faktycznie PG wreszcie wyzdrowiał i odbudował formę.

Zobaczymy, jak długo uda mu się to utrzymać, ale początek jest niezwykle obiecujący. Przejął rolę drugiego strzelca i Celtics dalej pozostają maszynką do wygrywania w sezonie regularnym.

2) Jaylen Brown w pierwszych minutach miał okazję zagrać w izolacji z Tatumem i stracił piłkę, a chwilę później nie porozumiał się w obronie, został na zasłonie i Tatum zdobył łatwe punkty spod kosza. To był słaby wstęp do fatalnej nocy Jaylena. Bez wątpienia jego najgorszy występ tego sezonu. Zdobył tylko 13 punktów, miał tyle samo celnych rzutów, co strat i fauli oraz wyraźnie najgorszy w całym meczu wskaźnik minus-27.

We wcześniejszych 10 meczach zaliczał średnio 22.3 punktów (47.7% z gry, 39.2% za trzy), 6.7 zbiórek, 4 asysty i 1.2 przechwytów. Jest drugim strzelcem swojej nowej drużyny, do której dobrze się wkomponował. Przed sezonem w kontekście zgrania się tego gwiazdorskiego składu najwięcej było obaw właśnie o jego ego i jego chęć bycia pierwszoplanową postacią, ale na razie wszystko przebiega wyjątkowo gładko. Choć dopiero teraz przed nimi pierwszy poważniejszy test, żeby odpowiedzieć na ten pierwszy kryzys, bo to już druga bolesna porażka w ostatnich dniach.

Brown nie ukrywał swojej frustracji po meczu, ale odrzucał sugestie, że emocje związane z pojedynkiem przeciwko Celtics miały wpływ na ten fatalny występ. Po prostu problemy z faulami wyrzuciły go z rytmu. Przekonuje, że podchodził do meczu bez emocji. W stosunku do Tatuma tak bardzo był bez emocji, że również po meczu nie zbił z nim piątki, choć zrobił to z większością, jeśli nie z wszystkimi innymi zawodnikami Celtics.

Ciekawe, jak poradzi sobie z emocjami, gdy po raz pierwszy wróci do Bostonu. To będzie dużo większy kaliber. Pewnie zostanie dobrze przywitany przez kibiców (pamiętają nie tylko jego MVP Finałów, również to jak był aktywny w swoich działaniach na rzecz lokalnej społeczności), ale pewnie też jeszcze bardziej będzie chciał coś udowodnić Celtics.

3) Celtics i Sixers znajdują się na szczycie Wschodu, Brown i George zdobywają średnio ponad 20 punktów, tak więc na ten moment można powiedzieć, że to była win-win wymiana dla obu stron.

Ale na razie to mała próbka początku sezonu, a kluczowa jest tutaj dłuższa perspektywa. Celtics nie zrobili kroku w tył i dalej wygrywają, ale najwięcej mają zyskać długofalowo – gdy wykorzystają pierwszorundowe picki i oszczędzą pieniądze (może już w kolejnym sezonie, jeśli uda się wynegocjować nowy, korzystniejszy kontrakt z PG). Sixers dzięki pozyskaniu Browna zdobyli również LeBrona Jamesa i ustawili się w gronie kandydatów do tytułu. Ale to musi szybko się udać, bo zdrowie jest ogromnym ryzykiem, a wkrótce bardzo trudnym tematem staną się rozmowy o przedłużeniu kontraktu Browna.

4) Jayson Tatum też nie miał super meczu, ale był znacznie lepszy od Browna. Zdobył 21 punktów i zrobił sobie plakat z LeBronem Jamesem.

W sezonie zdobywa średnio 26.5 punktów, tak więc wrócił do tego, co robił przed zerwaniem Achillesa. Nadal jednak nie odzyskał swojej strzeleckiej efektywności. Miał z nią problem zaraz po powrocie i póki co nic w tej kwestii się nie poprawiło, jego celownik ciągle zawodzi – trafia tylko 42.5% z gry i 32.4% za trzy. Ale rekompensuje to dostarczając punkty z linii. Ma średnio 8.6 wolnych na mecz, co jest jego rekordem kariery. Przypomnijmy, że w zeszłym sezonie zbierał rekordowo dużo piłek. To się nie utrzymało, ale za to więcej kreuje kolegów i rozdaje średnio najwięcej w karierze 7.4 asyst. Nie jest to jeszcze All-NBA Tatum, ale zmierza w tym kierunku i znowu jest liderem wygrywającej drużyny.

5) Po poprzednim sezonie, jeszcze zanim zrobił wymianę Browna i gdy dużo spekulowało się, że może polować na Giannisa Antetokounmpo, Brad Stevens wskazywał, że Celtics potrzebują nieco więcej ofensywnej różnorodności i przede wszystkim atakowania strefy podkoszowej. Póki co, niewiele się w tej kwestii zmieniło poza tym, że nieco częściej są na linii (ostatnio mieli najmniej wolnych w całej lidze). Ale mogą obecnie pochwalić się trzecim najlepszym atakiem NBA, bo jak zwykle są niezwykle groźni na dystansie. Teraz rozstrzelali Sixers. To ich czwarta wygrana z rzędu i czwarty z rzędu mecz, w którym trafili co najmniej 16 trójek. W sezonie zajmują drugie miejsce (za Warriors) ze średnią 16.2 trójek na mecz i skutecznością 38.4%.

6) Pod względem punktów zdobywanych w paint Celtics pozostają w trzeciej dziesiątce, ale ponownie nie przeszkadza im to w wygrywaniu tego elementu gry, bo drugi rok z rzędu są liderami NBA z najmniejszą liczbą traconych punktów z pomalowanego. Dodanie Mitchella Robinsona jeszcze bardziej pomaga im chronić strefę podkoszową, gdy przez cały mecz mogą mieć na parkiecie jednego ze swoich centrów. Choć w ataku dużo lepiej funkcjonują z Neemiasem Quetą, dlatego też ostatnio wrócił on do pierwszej piątki.

7) W poprzednich playoffach Joel Embiid zniszczył Celtics, dlatego też potrzebowali wsparcia pod koszem i sięgnęli po zawodnika, który rundę później pomógł wyciszyć Embiida. Teraz Joel nie zrobił im krzywdy, choć to raczej nie była zasługa środkowych gości, a kolejny przykład kiepskiej dyspozycji centra Sixers, który niemal już nie odrywa się od parkietu. Przełamał wreszcie serię 22 spudłowanych trójek, ale nie przełamał się rzutowo. Jego jumper ciągle nie działa, bo w tych jump shotach nie ma żadnego „jump”. Po 10 meczach więcej ma celnych rzutów z linii (65) niż z gry (54).

8) Celtics w tym momencie mają drugi wynik (9-2) i najlepszy NetRtg (12.4) w lidze.

Sixers z 9-3 także znajdują się w czołówce, ale mają dopiero 16. wskaźnik NetRtg (0.8), ponieważ większość meczów wygrywali minimalnie w crunch time, za to teraz już drugi raz mocno oberwali. W piątek wysoko przegrali w Cleveland, a teraz przez cały mecz gonili Celtics. Dogonili ich w trzeciej kwarcie, ale zaraz dostali serią trójek i było po wszystkim. Ich ósma obrona nie poradziła sobie. Na razie wygrywali głównie dzięki wyjątkowo dobrej obronie. 123 punkty Celtics to najwięcej, ile dotychczas stracili.

Za to ich atak spisuje się wyjątkowo słabo, jak na poziom talentu tej drużyny – dopiero 22. miejsce. Pierwsza piątka ma ofensywny wskaźnik 101.8, czyli nawet gorszy od najgorszego ataku ligi w wykonaniu Charlotte Hornets. Dopiero uczą się wspólnej gry, a też nie pomaga im to, że dwójka z tej piątki psuje spacing – Embiid 12% za trzy, James 24%. Przed nimi jeszcze mnóstwo pracy i teraz zaczyna się prawdziwy sprawdzian, bo miesiąc miodowy nie trwał pełnego miesiąca i już się skończył. Pojawiły się pierwsze trudności i zobaczymy jak sobie z tym poradzą.