
Flesz Najlepsze Mecze: Kobe vs Shaq 2004
Jeżeli chcesz zobaczyć, jak mogłaby wyglądać koszykówka w czasach pokowidowych, nie szukaj dalej niż 25 grudnia 2004 roku i to jak traktowali siebie Kobe i Shaq.
(22-7) MIAMI HEAT 104 @ (14-12) LOS ANGELES LAKERS 102 (OT)
HEAT: Dwyane Wade 29/10a +4, Shaquille O’Neal 24/11/3a/3b -3, Eddie Jones 18 (4×3), Udonis Haslem 11/11, Damon Jones 11 (3×3) – Christian Laettner 7, Michael Doleac 4, Keyon Dooling 0, Shandon Anderson 0, Rasual Butler 0. DNP: Wang Zhizhi, Wesley Person
LAKERS: Kobe Bryant 42/6a/9str (5×3) 0, Lamar Odom 24/11/4a/2b/5str (4×3) -4, Chucky Atkins 12/7a (4×3), Chris Mihm 11/14, Jumaine Jones 9 – Brian Cook 2, Tierre Brown 2, Brian Grant 0, Luke Walton 0. DNP: Sasha Vujacić, Stanislav Medvedenko (Caron Butler zawieszony).
Sześć stóp odległości było zachowywane, ani jedno słowo nie zostało wymienione. Zresztą Kobe w ogóle traktował Shaqa jakby ten był powietrzem.
Kobe miał ku temu wprost naturalny dar. Bo to samo można było powiedzieć o tym, w jaki sposób traktował większość kolegów z zespołu w drodze po 42 punkty na 12/30 z gry w porażce Los Angeles Lakers po dogrywce u siebie z Miami Heat 102:104.
W siedmiu ostatnich minutach tego meczu, ciaśniej kryty i przez większą ilość osób, nie zdobył punktów. Jumaine Jones spudłował dwie czyste trójki z jego podań, po których Kobester wzruszał tylko ramionami. Były Święta i Heat wygrywali 11 mecz z rzędu, zanim w czwartek mieli zmierzyć się z Pistons w Detroit.
Obyło się w tym meczu bez izolacji Kobe-Shaq, czy w drugą stronę i obaj nie kryli się oczywiście nawzajem. Było tylko kilka sytuacji mano-a-mano – raz gdy w drugiej minucie Bryant nadział się na subtelny blok Shaqa, żeby zaraz ponownie zaatakować go w pick-and-rollu i trafić fade-away z prawej strony z klepki Chrisa Paula. O’Neal Kobiego atakować nie mógł dlatego, że głównie izolował się na bloku i nie zaangażowany był w pick-and-rolle, po których Kobe mógłby ewentualnie zeswitchować. No ale też Bryant nie krył w tym meczu nikogo i przechodził pod każdą zasłoną pod jaką mógł przejść. Tylko Shaq zostawiał czasem Briana Granta i Chrisa Mihma aby wyjść wyżej na pomoc pick-and-roll, czyli prerotować do Bryanta jeszcze zanim ten wykonał jakikolwiek kozioł. Stan Van Gundy później miał tak używać Dwighta, gdy ludzie których krył Dwight zabierali go na drugie skrzydło, od piłki.
Kobe, jak to Kobe, spędził cały mecz ze świadomością tego, że mógłby co akcję grać sam na sam i ten mecz wygrać. Szczerze mówiąc trudno odmówić mu racji. Problem oczywiście w tym, że nie jest to tenis i gra się w pięciu. Tylko czasem przechodził do pick-and-rolli, po których decydował się na trudne rzuty po koźle z sześciu metrów. Robił to zwłaszcza z lewego skrzydła, idąc w prawo i wychodząc od razu w górę po jednym, dwóch kozłach, trafianie takich lekko pochylonych leanerów mu nie szło. W akcjach sam na sam niszczył, ale one tylko zamrażały resztę graczy. Ci jednak, zwłaszcza na obwodzie – Atkins, Jones – nie byli wysokiej klasy, więc to co powinien zrobić Bryant i jak grać, to nasza tradycyjna dyskusja o tym co było pierwsze: jajko czy kura?
Problem Lakers, którego Rudy Tomjanovich zdławić nie potrafił był naturalny i to problem, który występuje zawsze w meczach, które jeden człowiek dominować potrafi: Kobe był fenomenalny do 46 minuty tego meczu, tak jak tylko on chciał i umiał. Poziom wyszkolenia technicznego w grze jeden na jeden, pewność, opanowanie piłki i przede wszystkim szybkość pozostawiała Eddie’ego Jonesa we wspomnieniach tego co czuł, gdy pewien 17-latek z Philly jechał z nim podczas pierwszego obozu.
Problem polegał na tym, że kiedy już wreszcie w 14 minucie tego meczu ktoś inny otrzymał piłkę, to Lamar Odom wyglądał jakby była to pierwsza minuta meczu. Kiedy Miami Heat byli w końcówce drugiej kwarty, gracze Lakers nienazywający się „Kobe” byli jeszcze w pierwszej. Do końca meczu tylko Odom i Chucky Atkins zdążyli przyjść do gry – Atkins trafił po prostu trzy trójki z podań Bryanta. Reszta, czy to z braku umiejętności, czy to zwyczajnie z tego, że nie była ofensywnie angażowana – była poza grą.

Sam mecz rozstrzyga się w ostatnich sekundach dogrywki. Heat prowadzą dwoma punktami, mają piłkę na 20 sekund do końca, zegar wskazuje 17 sekund na rozegranie akcji, ale Tomjanovich, nieznający jeszcze tego, co kilka lat później wskaże analityka, nie fauluje. Lakers odzyskują więc piłkę dopiero na 3 sekundy przed końcem meczu i po timeoucie Bryant, kryty przez Jonesa i Wade’a, nie trafia za trzy. Cały mecz widać, że nie ma chemii między Kobe’m a Rudym T. lub przynajmniej nie jest to Phil Jackson.
Shaq jest jeszcze jedną nogą w primie, więc nią właśnie kręci piruety wokół Chrisa Mihma, raz nawet robi go nieprawdopodobnym, jak na 130+ kilogramów Dream Shake’em, który koniecznie musisz zobaczyć poniżej w highlighcie (druga połowa). Więcej kłopotów ma oczywiście z grającym tylko 10 minut Brianem Grantem. Ten jest w fatalnej formie fizycznej i potrzebuje szybkich zmian. Zmian zresztą w tym meczu jest jak na lekarstwo: tylko dwóch rezerwowych gra więcej niż dziesięć minut (Laettner 25 dla Heat, Cook 13 dla Lakers).
Shaq po szóstym faulu dogrywkę ogląda już z ławki, a grę przejmuje mniej lub bardziej – 10/26 FG – dopiero 22-letni D-Wade w swoim drugim sezonie gry; młody Wade którego atletyzm skojarzył mi się w tym meczu z połączeniem Ja Moranta i Michaela Jordana. Idzie sobie przypomnieć dlaczego za pierwszy krok nazywano go „Flash”. Powiedzieć, że młody Wade był przebojowy, to jak nic nie powiedzieć. Za dwa lata skończy Finały 2006 z wyższą średnią punktową niż Jordan zrobił to w jakichkolwiek swoich.
W Heat rzuca się w oczy to, jak dobrze zestawieni są O’Neal i rzucający z pięciu metrów Udonis Haslem. Nie ma jeszcze najlepszego 6th Mana play-offów 2006, prawdopodobnie najlepszego defensywnego back-up centra w historii gry Alonzo Mourninga, za to ważne minuty gra przerezany kontuzjami, podtatusiały Christian Laettner. I łapię się na tym, że po przerwie oglądam go tunelowo! Stary, wolny chuj, którego wyraźnie nikt w tej drużynie nie lubił. Gra młody i sympatyczny Keyon Dooling jako backup za Damonem Jonesem, ale gra tylko chwilę, Michael Doleac gra czwórkę obok Shaqa też przez chwilę i to Lakers w tym meczu, z Odomem na czwórce, są drużyną, która gra nisko – Laettner nie umie sobie z nim poradzić. Tomjanovich wyraźnie nie jest fanem Luke’a Waltona, gdy aż prosi się w drugiej połowie, żeby wstawić go na boisko.
To była dobrze spędzona godzina, od zbliżeń na wyważoną, jeszcze bez Mamby, twarz Kobiego, przez „run” Shaqa w drugiej kwarcie z Kobe’em na ławce, aż po elektryczność Wade’a i rzuty z daleka Jonesa w dogrywce, które okazały się kluczowe. Napięcie między Kobe’m, a Shaqiem nie przypominało napięcia widocznego per se. Nikt nikogo nie atakował, nikt nikomu nie groził, nikt do nikogo nic nawet nie powiedział, było więc raczej próbą jednego pokazania drugiemu jak bardzo mam cię gdzieś.
Na końcu, mimo zwycięstwa Shaqa i season-high 42 punktów Bryanta, żadnemu nie wyszło poniżenie drugiego.
Czy było warto?
Poziom: 3/5
Emocje: 4/5
Dyskusja 6G
Komentarze 0
Masz coś do dodania? Wskakuj do rozmowy.
Jeszcze nikt nie skomentował tego tekstu. Rozpocznij dyskusję.