Nowojorskie Impresje (777)… czyli epitafium dla Boga, którego nie było…

A myśmy się spodziewali… (Łk 24, 21)

Miałeś być zbawcą. Ikoną. Nowym początkiem. Jedi. Morzem i laską, która rozstąpił się przed Narodem Wybranym Nowojorskim (to ten sam naród, co w Księdze). Nadczłowiekiem, dzięki któremu Patricka Ewinga otuli się ciepłą kołderką z kurzu historii i przeniesie z ołtarza do zimnych katakumb Panteonu.

Wiesz. Tak, szczerze. Byłem niespokojny w tę lutową noc 2011 r. Ty, Amare i to co zostało z uczty bogów – Andy Rautins (to pierwszy wpis o Andym w internecie od czasów kiedy przed kilkoma godzinami podpisał umowę na obóz przedsezonowy w Toronto – (Tato dzięki!*), Landry Fields i Henio Walker w jego labiryncie bez okien i wyjścia.

Pamiętam ten stan van gundy. Kiedy moje serce trzepotało niespokojnie w klatce obaw. A nóż. A morze Bałtyckie. A przełom Dunajca. Odbicie od tkanki DNA. Wielkie odwrócenie wytłuszczonej karty porażek, szydery i permanentnego zapadania się głębiej w mule. To trwało chwilę. Kilka miesięcy. Pamiętam kiedy oddech stał się równy. Spokojny. Jak sen Polski po śmierci Jana Luksemburskiego.

Poczułem ten wiatr w żaglach pewności, że jesteś gwarantem tego, że tu nic się nie wydarzy. Wykułem się w spiżu. W kamieniu. Byłem jak Mount Rushmore o twarzy Światowida. Mogłem krzyczeć w stronę Frydka – Mistka, Mińska, Chociebuża i Bornholmu, że „ch.. bombki strzelił, święta odwołane, Mikołaj nie przyjedzie…”

Kiedy inni złorzeczyli i wygrażali pięściami pod moim oknami– „Nie masz racji”, „Knicks are back”, „Tu jest Polska” – byłeś blisko. Mówiłeś. „Jestem przy Tobie. Nie zawiodę. Rzepka musi jeszcze poczekać”.

Isoball i do przodu. Toruń. Vamos Ojcze Dyrektorze!

Carmelo wielkim graczem jesteś. Kropka. Jestem gotów bronić Twojego dobrego imienia jak niepodległości San Escobar.

Ale są tacy, którzy będą Cię dziś lżyli. Wypiszą gorzki rachunek za wodę i prąd. Szczury wyjdą z kanałów i będą Cię kąsać. Ci którzy jeszcze wczoraj nie mieli śmiałości zawiązać Ci rzemyka u sandałów. Faryzeusze. 

Dziś za Twoim wstawiennictwem mam swoją ambonę, na której stoję, stałem i stać będę (jestem tu gdzie jestem oni tam, gdzie nie stał Prezes). Przemawiam.

I dziękuję Ci za:

• 7 cudownych lat. Tłustych. Ociekających słodkim tłuszczem porażek i… spełnienia;
• Przebicie Benka Króla, przebicie Alexa Englisha. W nieudacznictwie i samouwielbieniu;
• Wygranie tylko jednej serii play-off z umierającymi Celtics. Dank, że nie wbijałeś mi noża głębiej;
• Oddanie tylko, ze trzech game winnerów w meczach o tzw. pas mistrzowski w Garwolinie;
• Wyrzucenie Jeremy’ego Lina poza karty historii ukochanego klubu. Twój mecz po powrocie po kontuzji w czasie Linsanity to mój TOP3 występ ever. Obrażony. 11 rzutów. 11 pkt. Pokazałeś wydęte usteczka. Doda ma żal;
  
• Nieściągnięcie żadnej gwiazdy by światła rampy nie przestały pochłaniać Twoich pulchności…;
• Niewychowanie nikogo na swojego następcę;
• Nieuczynienie niczego lepszym;
• Nienadanie drużynie charakteru, rysu, wymowy;
• Granie bez obrony – do samego końca swojego i jej;
• Wielkość, która nie pozwoliłaby Ci się kłaniać przed generałem Świerczewskim. A to na Podkarpaciu naprawdę coś znaczy. Przyjedź. Zobaczysz. Rzeszów z Tobą.

Obejrzałem wszystkie Twoje mecze w Knicks. Byłem zawsze tam gdzie Ty, a nawet dalej. 412 wyjść do ringu. 10.186 punktów. 6.431 zbiórek. 3.057 asyst (uważam, że za dużo!). Plus te incydentalne występy w play off (nie liczę, bo można pominąć to rybie oczko (21)).

Czasem raniłeś. Ale nigdy nie zabiłeś. Nie zawiodłeś. Nie oszukałeś. Nie byłeś kimś kim nie byłeś.

Za to szacunek i wieczna pamięć.

Bo… dziś nasza wspólna przygoda się kończy. Dopłynąłeś do brzegu mojego życia. I tu się rozstajemy. Będę zawsze pieścił w sercu pamięć o Tobie. Zwłaszcza o naszym wspólnym spotkaniu. Kiedy stałem za Twoim krągłym ramieniem i szeptałem Ci czule – „Melo mój, ach Melo mój…”. Wyglądam jak Twój sekundant. (Dzięki za parafkę na czapce).

Nie czuję do Ciebie nic ponad czułą sympatią… Szczerą wdzięczność, że nie zepsułeś moich Knicks w klub, który będzie normalny. Który osiągnie sportowy sukces. Który będzie coś znaczył w świecie NBA.

Dziś jestem wolny. Od Ciebie. Jak Ty ode mnie.

Nowojorska impresja (777) – przypadek? Nie sądzę. Na szczęście.

Idź i nie grzesz więcej.

Ja Cię rozgrzeszam.

U mnie masz Niebo…

W kapturku, czy bez…

——————-

*To się k… nie dzieje.