Magic raz jeszcze


Autor:
FavoriteLoadingdodaj do ulubionych tekstów | dodano: 21 lutego 2016
AP Photo

AP Photo

Było wiele powodów. Syn, który nigdy nie widział taty w meczu NBA. Zraniona ambicja. Chęć rewanżu na tych, którzy wcześniej pozwolili mu wrócić. Potrzeba, by odejść na własnych warunkach. Czasem po prostu dziennikarz z wyciągniętym przed siebie mikrofonem i sprytnie zadane pytanie.

Bo przecież dlaczego nie? Nie miał wątpliwości, że dałby radę. Nigdy nie miał takich wątpliwości. Ci młodzi atletyczni gracze byli tylko jego cieniem. W pewnym sensie to on ich stworzył. W tamtych latach, kiedy był bogiem głoszącym swoje przesłanie z ekranów telewizorów. Gdyby nie on, ich by nie było. Dlaczego miałby się ich obawiać?

I prawdopodobnie to był jedyny powód. Fakt, że okrutna rzeczywistość jego profesji pozbawiła go boskiego statusu. Niesprawiedliwie. Zbyt wcześnie. Więc dlaczego nie spróbować raz jeszcze? Choćby na chwilę?

Myśli te musiał dzielić z całymi generacjami sportowców obciążonych tą samą klątwą. 20 lat wcześniej u schyłku swojej kariery Bill Bradley pisał o tym w ten sposób:

Za snem o karierze profesjonalnego koszykarza kryje się terror. To powolne zdawanie sobie sprawę z nadchodzącego końca i przerażającej niepewności, co przyniesie nowa era. Kiedy kończy się granie, zaczynasz czuć, że spędziłeś całą młodość, grając w grę. A teraz nie masz ani gry ani młodości. Przeminęła też niewinność, która charakteryzuje wszystkie gry, które u swych korzeni są czyste i przedłużają dorastanie tych, którzy w nie grają. Teraz sportowiec musi zmierzyć się ze światem, w którym niezręczna naiwność nie będzie już wybaczana tylko ze względu na atletyczne wyczyny. W wieku 35 lat nie ma wielkich szans na rozwinięcie umiejętności niezwiązanych z koszykówką. Nie jesteś już „dobrym chłopakiem”. To, co pozostaje, to druga strona faustowskiego kontraktu. Życie do końca swych dni bez możliwości odtworzenia tego, co czuło się w czasie tych kilku dni zintensyfikowanej młodości. W pewnym sensie jest to los wojowników, by otrzymywać nagrody i pochwały, jednocześnie zbliżając się do samozniszczenia. Kiedy prawnik w średnim wieku zaczyna poruszać się wolniej na korcie tenisowym, dostosowuje się do tego i może się nawet pośmiać ze swoich geriatrycznych ograniczeń, ponieważ zawsze pozostaje mu prawo. W 35-letnim sportowcu coś umiera. Rzadko sobie z tym radzi. Podchodzi do końca swojej kariery tak, jak starzy ludzie podchodzą do śmierci. Sprawdza swoje finanse. Zagłębia się we wspomnieniach. Oferuje rady młodszym od siebie. Ale sportowiec różni się od starej osoby tym, że musi nadal żyć. Za tymi latami treningów i godzinami chwały czeka nieznośny terror życia bez gry.

Różnica polegała na tym, że Magic Johnson miał mniej niż inni czasu, by pogodzić się z tym, że pewna epoka w jego życiu się skończyła. Wiadomość o tym, że jest nosicielem wirusa HIV uderzyła go bez żadnego ostrzeżenia. W 1991 roku mogło to oznaczać tylko jedno.

Nie. Nie koniec kariery.

Śmierć.

__________________________________

Chcesz czytać dalej?

Poniżej znajdziesz trzy różne opcje abonamentu. Zdecyduj się na jedną z nich, a w zamian otrzymasz pełny dostęp do wszystkich artykułów na naszej stronie. To dzięki Twojej pomocy portal jest wolny od reklam, a my możemy 24 godziny na dobę dostarczać Ci najświeższych wieści z NBA.

Dokładne informacje i instrukcja jak wygląda proces zakupu znajdują się na stronie FAQ

Jeśli nadal masz wątpliwości, zapraszamy do naszej sekcji z darmowymi artykułami, gdzie będziesz mógł przekonać się, że naprawdę warto.

Dodaj do koszyka

Formularz zamówienia

NazwaPrzelew
Abonament 30 dni19 zł
Dodaj do koszyka

Formularz zamówienia

NazwaPrzelew
Abonament 90 dni39 zł
Dodaj do koszyka

Formularz zamówienia

NazwaPrzelew
Abonament 360 dni120 zł

3

Komentarze

  1. kosma84

    21 lutego 2016 o 11:47

    Jak zwykle klasa Neto!

    Lubię to: 0
  2. Nobrainer

    21 lutego 2016 o 14:24

    boski Iker w formie

    Lubię to: 0
  3. psiepole@poczta.onet.pl

    21 lutego 2016 o 17:13

    The Best Ever.

    Lubię to: 0
  4. pwoloszun

    21 lutego 2016 o 19:36

    Piekny tekst. Nawet jak na Ciebie Przemku, wyjatkowo piekny i MADRY. Bez niepotrzebnego mitologizowania GRACZA, ktory po prostu i az KOCHA gre, kocha rywalizacje, kocha slawe i uwielbienie kibicow

    Dziekuje

    Lubię to: 0
  5. mvp1984@o2.pl

    21 lutego 2016 o 22:26

    „A w czasie żniw (ni, ni, ni)
    Dowiedział się, że ma Hiv
    I niestety, niestety jest już nieżyw
    Nie jest już żyw…
    Nie jest już żyw, bo miał Hiv!”

    TPN 25

    Lubię to: 0
  6. Paweł Moras

    22 lutego 2016 o 10:57

    Ostatnio wpadł mi w ręce zbiór reportaży Wojciecha Tochaman publikowanych przez ileś tam lat w GW, bodajże w Dużym Formacie.

    Naprawdę chciałbym kiedyś wszystkie eseje/felietony/teksty Przemka zebrane w jednym miejscu.

    Wraz z tymi, które jeszcze mogły się pojawiać na ZP1.

    Pzdr!

    Lubię to: 0
  7. morfiszon

    22 lutego 2016 o 12:32

    Fajny, bardzo dobry tekst o jednej z moich ulubionych gwiazd NBA :)

    Lubię to: 0
  8. @mopearls_15

    23 lutego 2016 o 21:10

    Piekny,kapitalnie skonstruowany tekst o niepowtarzalnym,wielkim graczu.

    Respect!!!

    Ps.
    Przemku czy moglbys podac tytul ksiazki B.Bradleya,z ktorej pochodzi cytat?

    Lubię to: 0

Skomentuj